Inspiration of the day
woensdag, 18 januari 2012
De kunst van het autowassen: met stoom. Ik vond het er zo prachtig uitzien en het werd ook nog eens heel mooi schoon!
Kijk hier voor de serie
Een systeem van gunnen en delen in organisatie 3.0?
vrijdag, 18 november 2011
Een goede vriendin mailde mij dit stuk toe, van organisatiepsycholoog Guido van der Wiel. Een verhaaltje over spelen met zijn kinderen dat leidt tot overdenkingen over hoe we eigenlijk met elkaar omgaan in deze samenleving. Waarom kunnen we elkaar niet helpen te slagen in plaats van elkaar voortdurend in de weg te staan?
Is het werkelijk zo dat het nog steeds een óf ik heb succes óf jij hebt het situatie is? Ik kan me voorstellen dat dit ooit is ontstaan in tijden van schaarste en gelijke behoeften, maar daar zou tegenwoordig toch wel iets anders op te verzinnen moeten zijn. We leven niet meer in een cowboywereld. Althans, dat is echt niet meer nodig. Volgens mij zou je best een eind kunnen komen als we ons richten op wezenlijke behoeften en mogelijkheden. Waarom eigenlijk niet?
Dat kinderen een grote leermeester kunnen zijn, bewees mijn zoon van 4 jaar. Hij toonde mij de kracht van vertrouwen, openheid, transparantie, gunnen en delen: alle voorwaarden voor organisatie 3.0 en open innovatie-denken.
Een familieanekdote van een zondagmiddag een paar weken terug. We speelden met ons gezin een nieuw soort kwartetspel. Aan het eind van ieders beurt was het de bedoeling om die kaart op de stapel te gooien, waar het volgende familielid dat aan de beurt was voor zeker niets mee aan kon. De eerste keer dat we het speelden, speelden we het spelletje met de kaarten open op tafel. Mijn vrouw en ik gniffelden al zodra we met de klok mee de volgende persoon in ons gezin een hak konden zetten. Mijn dochter van 6 gniffelde mee. Ook zij zag hoe het werkte en verstond binnen de kortste keren de kunst om de ander de loef af te steken.
Toen was mijn zoon van vier aan de beurt. Hij keek nauwgezet welke kaart een ieder van ons miste om tot een kwartet te komen en keek of hij die kaart voor zich had liggen. Zonder schroom, zonder bezitsdrang, zonder competitiedrift deelde hij de kaarten uit. ‘Kijk papa, die heb jij toch nodig?’ ‘Alsjeblieft, mama, voor jou!’ ‘Wil jij deze twee, Sterre?’ Ik greep in. Het was overduidelijk dat hij het spel niet begreep, ik zou het hem uitleggen. En… het lukte me niet. Het lukte me niet om hem uit te leggen dat het de bedoeling was om de ander tegen te werken. Ik kon hem met geen fatsoen leren een ander een hak te zetten. Ik weigerde de onschuld uit zijn ogen te wassen.
Ineens zag ik dat niet ik aan hem iets bij aan het brengen was over spelen, over leren, over leven, maar dat hij mij een wijze les voorschotelde. Over samenwerken, over delen, over de nieuwe wereld, open innovatie. Laat maar in je kaarten kijken, papa, spraken zijn ogen. Wie weet kan ik je helpen. Als ik weet wat jou bezig houdt, lieve zus, kan ik jou tot grotere hoogte stuwen. Mama, ik zal je aanvullen op die gebieden die jij belangrijk vindt.
Ineens zag ik hoe wij onszelf van generatie op generatie aan het programmeren zijn geweest. Van ganzenbord tot Angry Birds. Via traditionele en moderne spelen indoctrineren we onszelf een levenlang met tactieken hoe we zo gewiekst mogelijk door het leven kunnen gaan en hoe we zo als eerste, beste, hoogste kunnen eindigen. Of het nu gaat om Monopoly, om Risk, om Stratego, om Wordfeud, om Pesten, om Hartenjagen, om Schaken, om Dammen. We worden geprogrammeerd om – via het spel – zelf te winnen, zelf te vergaren, zelf te vermeerderen ten koste van anderen, zelf winsten te boeken, anderen te pesten, of – nog erger – anderen eerst te gebruiken om ze daarna alsnog op het laatst uit te schakelen en links te laten liggen. Om The Eagles te citeren: We are programmed to receive.
Ik probeerde mijn gedachtes te sussen. Nou, Guido: Het Is Maar Een Spelletje… Maar de gedachte bleef knagen. Niets is serieuzer dan het spel. In het spel leven we de waarden voor die we belangrijk gaan vinden. We oefenen met gedrag dat nog net geen directe consequenties heeft voor het echte leven, om het daarna – eenmaal echt – in de boze buitenwereld succesvol (sic) toe te kunnen passen. We leren onszelf in feite wat ons concept van succes behelst. Was dat: het vergaren van geld en het vergroten van de eigen winst?
Hoe anders kan het zijn. Zal het zijn. Waarom zouden we onszelf – en onze kinderen – überhaupt leren om ervan te genieten de ander een hak te zetten? Waarom heeft mijn zoon eigenlijk niet gelijk? Is het niet veel gaver om te leren delen, om puzzelstukjes bij elkaar te brengen, om niet uit te gaan van één winnaar, maar uit te gaan van geen verliezers? Gaat daar de nieuwe vorm van organiseren, de nieuwe vorm van leren, van samenwerken niet over? Over delen, over vertrouwen? Teamwork is: niet jezelf voorop zetten, maar de ander helpen: die ander bepaalt mede jouw succes. De beste managementgames, de meest geslaagde organisatietrajecten zijn die waarbij delen tot vermenigvuldigen leidt. Open innovatie en HR-trajecten vol bedrijfsbezoeken bij collegabedrijven: transparantie ten top.
Zo leerde mijn zoon mij opnieuw hoe waardevol het is om juist in je kaarten te laten kijken en hoe duurzaam het is om geen kaarten achter te houden. Ik had me vastgeklampt aan de knikkers en het spel, maar mijn zoon veranderde ter plekke de regels van het spel zelf. Ik moet het toegeven. Mijn zoon heeft gewonnen.
Guido van de Wiel is organisatiepsycholoog
Occupy Amsterdam in beeld II
zondag, 13 november 2011
Deze keer wederom het leven op het Beursplein en een ‘General Assembly’ op de Dam.
De hele serie kan je hier vinden.
Kunst 2.0: Inspiratie van ‘Spitting Ink’
vrijdag, 8 juli 2011
Op zoek naar zowel visuele als inhoudelijke inspiratie voor mijn reis naar Rwanda vond ik deze documentaire.
Het onderwerp is anders dan het mijne; het zijn portretten van jonge dichters in de straten van New York. Maar toch inspireert deze manier van een verhaal vertellen mij.
De premiere van deze film was op het IDFA en gemaakt door filmmakers die zich ‘geen serieuze’ filmmakers noemen. Veel van het materiaal was 7 jaar geleden al gedraaid, maar de makers wisten er toen geen raad mee. Heel herkenbaar. 
Ik noem het kunst 2.0 omdat de kunst hier een functie heeft, bewustmaking en het zorgt dat mensen hun leven een betere wending weten te geven.
Spitting Ink from ralph de haan on Vimeo.
Inspiration of the day
zondag, 3 juli 2011
Kunstenaars maken het zichzelf vaak moeilijk, deze is echt hilarisch in het vinden van oplossingen. Hij neemt het niet zo nauw met ‘waarheid’ en zo betreed je met hem een wereld waarvan je kan denken “waarom ook niet?”. En hij kan ook wel heel mooi positief over zichzelf vertellen….
voor de mobiele kijker: http://www.ted.com/talks/shea_hembrey_how_i_became_100_artists.html
Inspiration of the day
woensdag, 29 juni 2011
Dacht je dat ‘free running’ iets nieuws was? Welnee.
voor de mobiele kijker: http://youtu.be/c9gBlJGehzQ
Het verschil zit in andere dingen…
voor de mobiele kijker: http://youtu.be/kWJHSyjVMY8
Voorbereidingen op Rwanda
vrijdag, 17 juni 2011
Ik ben me aan het voorbereiden op een reis naar Rwanda. We gaan daar een fotografie masterclass volgen bij Marcus Bleasdale en Gary Knight, world press fotografen, fotojournalisten die het gebied goed kennen.
Ondanks het feit dat ik ooit in de fotocursussen zat waar een aantal Nederlandse topfotografen ook begonnen (Rineke Dijkstra in ieder geval en volgens mij Inez van Lamsweerde zelfs ook) ben ik audiovisuele vormgeving gaan doen op de Kunstacademie en heb me weinig meer met fotografie bezig gehouden.
Voor mij is het nu dus weer reuze spannend om serieus een verhaal te gaan vertellen met foto’s.
Energie
Een goede voorbereiding scheelt veel, al moet je er wel rekening me houden dat er toch veel anders lopen zal dan gepland. Het thema van de workshop is ” Hope en development “.
Wij hebben gekozen voor het onderwerp ‘energie’.
Internationaal gezien blijkt het zo te zijn dat er een sterke samenhang is tussen elektriciteitsconsumptie, economische groei en armoede vermindering. Een mooi onderwerp dus binnen dit thema.
Nu de benadering van partijen. Een begin is al gemaakt. We hebben contact met een bedrijf dat speciale lampjes maakt.
Nu nog verder kijken.
Hier is een geweldig optreden van een jongen uit Malawi die zelf een windmolen heeft gemaakt.
Zo iemand zouden we eigenlijk in Rwanda moeten vinden!
voor de mobiele kijker: http://www.ted.com/talks/view/lang/dut//id/642
Inspiration of the day
zaterdag, 2 april 2011
Zij bekijken gewone dingen op een nieuwe manier. Heel mooie manier van werken vind ik.
Mooi uitgevoerd en leuk. Laat je inspireren. Ook al heb je niet veel met kunst.
Het gaat om anders kijken en meer zien dan er is.
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=J5g0-DbXEzM
‘De stad is de beste galerie’
maandag, 7 maart 2011
Hij was laatst op Cirocco mijn Inspiration of the day maar de inspiratie mag best wat langer duren!
JR, de Franse kunstenaar doet écht te gekke dingen. Hij gebruikt de stad als galerie. En dat werkt. Over de hele wereld zo ongeveer. Op plaatsen waar echt iets aan de hand is.
In de Palestijnse gebieden, de favela’s van Rio de Janeiro in Brazilië, Sudan, Sierra Leone, Liberia, Kenia, India …..
Kunst 2.0.
Hij weet zijn kunst bij het volk te krijgen. Ze werken mee en zien het zelfs als van hun. Door de manier waarop zij deel nemen en de plaats waar het hangt: Het is van hun. En het dient hen.
Geen elitair gedoe. Geen egocentrisch gedoe. Het is zelfs nuttig. De mensen in die landen vragen hem “waarom doe je dit” en worden zelf enthousiast.
Twee maanden geleden is zijn documentaire ‘Women are heroes’ in premiere gegaan. Hier in Amsterdam draait hij deze week. Ik ga er zeker nog heen. Zijn bijdrage aan de wereld is mooi. Hoe hij met kunst bezig is mensen te bereiken is leuk. Zowel zijn foto’s als zijn beweegredenen zijn prachtig.
“Could art change the world?” Art can certainly change the way we look at it!
Hier spreekt hij erg leuk op TED:
Zonder innovatie geen leven
donderdag, 24 februari 2011
Lift Conference 11 in Genève is al weer even geleden, maar ik wil bepaalde optredens toch graag hier bewaren en met jullie delen.
Deze van Jean Claude Biver, CEO van Hublot luxe horloges, is een leuke voordracht over het belang van innovatie. “Niemand koopt tegenwoordig meer een horloge om te zien hoe laat het is.”
Hij stelt dat kennis ‘eenvoudig’ is: kennis is tegenwoordig overal. Hij vindt dat het er juist om gaat wat je met die kennis doet. Hoe je die kennis benadert en inzet. Creativiteit is dan van grote waarde. Andere benaderingen andere invalshoeken, andere denkwijzen. Helaas leren we zoveel af tijdens ons opgroeien en volwassen worden. Juist tegenwoordig nu de competitie zo groot is en alles zo vreselijk snel gaat: we moeten steeds weer op andere manieren denken.
‘Be the first, be unique, be different’.
