Inspiration of the day
zaterdag, 21 januari 2012
De Schommelclub
Een donkere ruimte met kaarsjes. Het is een oude fabriekshal. Schommels tot hoog in de nok.
Ik heb het een spel van beweging en licht laten zijn.
De schommelclub van Mediamatic. Supergaaf!
Hier is de hele serie.
Inspiration of the day
woensdag, 18 januari 2012
De kunst van het autowassen: met stoom. Ik vond het er zo prachtig uitzien en het werd ook nog eens heel mooi schoon!
Kijk hier voor de serie
Occupy Amsterdam in beeld II
zondag, 13 november 2011
Deze keer wederom het leven op het Beursplein en een ‘General Assembly’ op de Dam.
De hele serie kan je hier vinden.
Occupy Amsterdam in beeld
vrijdag, 11 november 2011
Het Museumplein en natuurlijk het Beursplein. De demonstratie. In het Shellgebouw in Amsterdam-Noord was ik nog niet.
Bewonderenswaardig vind ik het wel, als mensen écht ergens vredelievend voor gaan staan en een tijd gaan zitten afzien in een tentje. Niet voor iedereen was het afzien misschien, maar de oudere dame die ik sprak, woonde in Limburg. Ze was dagen en nachtenlang op het plein te vinden. De jongens op het Museumplein mochten er niet overnachten, maar bleven wel. Veel slaapgebrek.
Het is jammer dat er veel types op af komen die er eigenlijk niet horen, zodat het gevaarlijker en onrustiger wordt.
Hier vast een voorproefje, als je meer wilt zien klik je erop en kom je op de serie terecht.
Omdat het mooi is te zien hoe de beelden op elkaar kunnen werken, ben ik van plan om een fotoboek te maken van deze serie.
Omdat het helemaal leuk is om onze Occupy-foto’s samen te zien, zal het boek ook Guido’s foto’s bevatten.
Workshop in Rwanda:Hoop en ontwikkeling
dinsdag, 26 juli 2011
Als we alleen als gewone toerist naar Rwanda zouden zijn gegaan, dan was het heel moeilijk, zo niet onmogelijk geweest om het land zo te kunnen bezoeken als wij hebben gedaan:
Bij de mensen in de binnenlanden over de vloer komen en een heel klein beetje een idee krijgen van hoe zij leven.
De waanzinnig leerzame en interessante fotoworkshop van Marcus Bleasdale en Gary Knight van VII Photo Agency, had als thema “Hope and development” en maakte het mogelijk het land van een andere kant te kunnen bekijken.
Elke deelnemer moest zich voorbereiden door een onderwerp binnen dit thema te bedenken en vanuit Nederland al contact te maken met een NGO of bedrijf dat hiermee bezig is.
Duurzame energie
Guido en ik hadden het thema duurzame energie en wat de aanwezigheid hiervan betekende voor de mensen en de manier waarop ze leven. We maakten contact met 2 bedrijven die zich vooral bezig houden met duurzame elektriciteit en licht : ‘Nuru Lights’ en ‘Great Lakes Energy‘.
Zij hielpen ons om verder in contact te komen met de mensen en ze thuis en in hun winkeltjes te bezoeken.
Nuru Lights maakt oplaadbare POD lampjes voor 6 dollar per stuk. Lampjes die je individueel met je mee kunt dragen d.m.v. de hoofdband die eraan zit.
Great Lakes Energy werkt met wat duurdere lampjes, 30 dollar per stuk, die werken op zonne-energie en zich laden d.m.v. een klein zonne paneeltje.
Door op bezoek te gaan bij de ondernemers (de handelaren in de lampjes en de mensen die de POD lampjes opladen) en de gebruikers, kwamen we bij de bevolking in de binnenlanden van Rwanda. Overwegend arme en zeer arme mensen.
Uren rijden over zandwegen met vaak diepe kuilen, die volgens de chauffeur er vaak nog maar net lagen en een enorme verbetering waren met het keienpad waar je eerst over moest.
Wat voor ons ook verbazingwekkend was, is de volgorde van de verbeteringen. Voor ons is het heel erg vreemd dat er eerst ergens in een gebouw elektriciteit is en daarna pas een redelijke weg er naartoe.
Bij hun komt elektriciteit zo ongeveer tegelijk met televisie en computers. Een mobiele telefoon zonder ooit een vaste gekend te hebben.
Oplaadpunten hiervoor kunnen overal zijn, zo ook de accu achterop de fiets van de mobiele kapper. (zie laatste foto in Flickr set hieronder)
voor de mobiele kijker: http://www.flickr.com//photos/irenekress/sets/72157627123531215/show/
Bij de mensen over de vloer
Wat heel erg opvalt, zowel in de grote stad als in de dorpen is de positieve uitstraling van de mensen. Ik voelde een vriendelijke en veilige sfeer die heel erg gericht is op de toekomst.
Op vooruitgang en nieuwe mogelijkheden. Niet op het vreselijke genocide verleden en niet op schuld en medelijden.
Het museum in Kigali heeft een bijzondere en creatieve manier gevonden om alles te gedenken. Met zowel feiten en graven als symbolische tuinen die verhalen over wegen naar eenheid en verzoening. In zo’n tuin stond bijvoorbeeld een beeldje van een aapje met een mobiele telefoon. Volgens de stem van de audiotour ( ook in het Nederlands) een symbool van internationale communicatie. De andere gedenkplaatsen, veelal plekken waar mensen zich destijds veilig achtten, maar het niet bleken te zijn, bieden de herinnering met graven en stapels kleding van de mensen die er omkwamen.
Als we in het binnenland vlakbij een dorp kwamen, waren er een al flink aantal kinderen dat je verwelkomde. Ze riepen vaak iets wat ongeveer klonk als ‘mutsungo’, en ‘witte mensen’ scheen te betekenen.
We vroegen ons natuurlijk af hoe ze dit bedoelden, maar we waren gewoon een bezienswaardigheid. Er kwamen niet veel witte mensen in dat gebied.
Sowieso liep vaak het hele dorp uit zodra je er was, naast de bezienswaardigheid die je was, was je natuurlijk ook een verandering op de dagelijkse gang van zaken, iets nieuws, amusement en sensatie.
Maar ook mensen die interesse in hen toonden.
Multimediapresentatie
Dit is de multimediapresentatie van het werk van alle deelnemende fotografen aan deze workshop. Gemaakt door Marcus en Gary van een door hen samengestelde selectie van ons werk.
Mijn werk wordt als 2e getoond en bestaat uit een paar foto’s minder dan te zien in de set op Flickr. Guido’s werk is als vijfde te zien.
Rwanda Workshop 2011 from Irene van Nispen Kress on Vimeo.
Voor wie zin heeft om nog meer te zien, kijk naar het werk van Marcus Bleasdale en het werk van Gary Knight . Zij zijn geweldige fotojournalisten opererend aan de wereldtop.
Hier een video over Marcus gemaakt door the Guardian over zijn ‘best shot’ en hoe hij het maakte.
Leuke mannen met een interessante kijk op de dingen, welke ze goed kunnen uitdragen.
Zowel in woord als in beeld.
‘De stad is de beste galerie’
maandag, 7 maart 2011
Hij was laatst op Cirocco mijn Inspiration of the day maar de inspiratie mag best wat langer duren!
JR, de Franse kunstenaar doet écht te gekke dingen. Hij gebruikt de stad als galerie. En dat werkt. Over de hele wereld zo ongeveer. Op plaatsen waar echt iets aan de hand is.
In de Palestijnse gebieden, de favela’s van Rio de Janeiro in Brazilië, Sudan, Sierra Leone, Liberia, Kenia, India …..
Kunst 2.0.
Hij weet zijn kunst bij het volk te krijgen. Ze werken mee en zien het zelfs als van hun. Door de manier waarop zij deel nemen en de plaats waar het hangt: Het is van hun. En het dient hen.
Geen elitair gedoe. Geen egocentrisch gedoe. Het is zelfs nuttig. De mensen in die landen vragen hem “waarom doe je dit” en worden zelf enthousiast.
Twee maanden geleden is zijn documentaire ‘Women are heroes’ in premiere gegaan. Hier in Amsterdam draait hij deze week. Ik ga er zeker nog heen. Zijn bijdrage aan de wereld is mooi. Hoe hij met kunst bezig is mensen te bereiken is leuk. Zowel zijn foto’s als zijn beweegredenen zijn prachtig.
“Could art change the world?” Art can certainly change the way we look at it!
Hier spreekt hij erg leuk op TED:
Fotostrip: Bali baby’s
woensdag, 22 september 2010
Toen ik laatst op Bali was, was ik getuige van deze romantische ontmoeting tussen 2 Balinese baby’s.
Ik dacht dat het leuk zou zijn om de tekstballonnetjes te vullen met goeie, leuke teksten die jullie verzinnen.
Wie heeft er zin in?
Filosofie en de uitgangspunten van links en rechts
donderdag, 10 juni 2010
Ik had het artikel al een tijdje uitgescheurd, omdat ik het inspirerend vond, al wist ik niet meteen wat ik er nou van vond. Het stelde me op een bepaalde manier gerust misschien zelfs wel. Het gaat om een artikel dat ik las in de NRC next van 27 mei jl :” In deze mediacratie moet je goed zijn in soundbites”. Vaak heeft ‘links’ hier meer moeite mee dan ‘rechts’.
Vandaag, de dag na de verkiezingen, met een lastige kabinetsformatie in zicht, heel leuk om je te realiseren wie er nou eigenlijk tegenover elkaar zitten.
Welke gedachtengangen nou eigenlijk gecombineerd dienen te worden.
De gedachtengang achter links en rechts
Er wordt gesteld dat de tegenstelling tussen links en rechts bijna parallel loopt aan twee stromingen in de westerse filosofie. De traditie van Plato, met vertegenwoordigers van René Descartes tot Immanuel Kant, gaan uit van een filosofische tegenstelling die ooit door Plato werd geïntroduceerd: die tussen ‘schijn’ en ‘werkelijkheid’.
Het uitgangspunt hiervan is, kort samengevat, dat er twee soorten ‘realiteit’ vallen te onderscheiden. Aan de ene kant de realiteit zoals die ons schijnt te zijn – zoals we die ervaren, bemiddeld door onze emoties, taal, cultuur, en belangen.
Daarachter, stellen deze denkers, schuilt de ‘objectieve werkelijkheid: de realiteit ‘zoals ze is’; de ‘feiten’ die wij allen delen.
Deze traditie, met haar hoogtepunt tijdens de Verlichting heeft altijd geprobeerd de ‘schijn’ te ontmaskeren, ten faveure van de ‘zuivere werkelijkheid’.
De mens werd gezien als een rationeel wezen dat wanneer hij de ‘feiten’ eenmaal zou inzien, tot een door de objectiviteit gedicteerde consensus zou komen over hoe de maatschappij moest worden ingericht.
Linkse politici koesteren deze ambitie nog steeds.
Zij geloven dat de werkelijkheid ‘zoals ze is’ (aangetoond door cijfers en statistieken) uiteindelijk doorslaggevend zal zijn voor de politieke keuzes van mensen en voldoende voedingsbodem vormt voor gezamenlijke overeenstemming van het te voeren beleid.
Zij willen de ‘schijn’ ontstijgen om tot de ‘waarheid’ te komen en zo het retorische machtsspel ontstijgen om tot consensus te komen. Liever niet meedoen aan het politieke ‘spelletje’ dus.
Werkelijkheid versus schijn
Lijnrecht daartegenover staat de traditie die loopt van Thomas Hobbes tot Friederich Nietzsche en Richard Rorty. Hun filosofieën lopen sterk uiteen, maar ze deelden wel hun kritiek op het Platoonse onderscheid tussen ‘schijn’ en ‘werkelijkheid’.
Zij stelden dat de ‘werkelijkheid’ is zoals hij schijnt te zijn – bemiddeld door emoties, taal, cultuur en vooral : onze tegenstrijdige belangen.
Van een ‘objectieve’ werkelijkheid is geen sprake; een mens kan ‘zijn perspectief’ op de wereld nu eenmaal niet ontstijgen.
Rechtse politici voelen zich over het algemeen meer in deze traditie thuis.
Zij hebben meer met retoriek: het gaat erom welk beeld je van de werkelijkheid wenst te schetsen, niet om de vraag of de realiteit er ook echt mee ‘correspondeert’. Zij weten dat politiek eerder een zaak is van ‘gelijk krijgen’ dan van ‘gelijk hebben’ en deinzen er veel minder voor terug om de wereld zo voor te spiegelen. Dat is geen kwestie van onoprechtheid, zij geloven echt dat de werkelijkheid eerder ‘gemaakt’ dan ‘ontdekt’ wordt.
Het nieuws van tegenwoordig
De manier waarop in deze mediacratie nieuws tegenwoordig tot stand komt, is de analytici onder de politici niet gunstig gezind.
Nieuws is niet wat ‘waar’ is, zoals in idealistischer tijden wel werd gezegd, maar wat ‘scoort’.
Kranten, omroepen, websites worden, meer dan journalisten zelf vaak willen, gedreven door commerciële belangen.
Om te kunnen verkopen is er aandacht nodig.
Tsjernobyl, wat moet je daar III:ontmoetingen
donderdag, 13 mei 2010
Vanuit ons campement bezochten we zelfstandig de dorpen die langs de grens van ‘de Zone’ liggen. De dorpen in de Zone konden we uitsluitend samen met onze gids bezoeken. Gelukkig was onze gids geen super strak type, maar een gezellige vent, waardoor je niet het gevoel kreeg van een heel strak gareel. Al moest je je ook weer niet te vrij denken; we werden op een gegeven moment wel degelijk gevraagd om even mee te komen met de militairen om onderworpen te worden aan een onderzoek: wat kwamen we eigenlijk doen? Dit gebeurde inderdaad toen we zonder gids op stap waren.
We hadden waarschijnlijk toch teveel onrust veroorzaakt en dat was iemand niet goed bevallen…
Wat ik opmerkelijk vond was dat heel veel gewone mensen militaire kleding droegen.
En gezopen wordt er inderdaad heel veel. Overal kan je dronken mannen (vrouwen doen het thuis) tegen komen.
Deze man kwam op deze plek, waar de omgeving in brand was gezet (ze houden daar erg van delen van bermen en oude bladeren verbranden) in zijn eentje picknicken. Hij kwam, al behoorlijk bezopen, met de fiets en had de nodige drank bij zich. Hij gedroeg zich zeer amicaal, wilde iedereen in de armen sluiten en vertelde dat hij had gestreden in Afghanistan.
In de Zone is geen stromend water. De mensen, overwegend oude dames, halen water uit de waterput.
Wat me opviel was dat ik het vooroordeel had dat deze vrouw niet kon schrijven. Dat realiseerde ik me pas toen ik haar zag schrijven.
Vervoer met paard en wagen is daar nog iets van alledag.
De begraafplaatsen worden zeer goed verzorgd en onderhouden. De tijd dat wij er waren was toevallig de tijd van het jaar om er extra aandacht aan te besteden.
De mensen maken tafels en bankjes (beetje scheef en gammel maakt hen niet uit) om naast hun overleden dierbaren te kunnen eten en drinken.
Wij hielpen een beetje.
Het praten over de verloren dierbaren is nog altijd emotioneel.
Zie ook mijn eerdere posts over deze reis naar Tsjernobyl :
Tsjernobyl, Wat moet je daar?
en Tsjernobyl, wat moet je daar II
Tsjernobyl, wat moet je daar II
donderdag, 6 mei 2010
Onze reis naar Tsjernobyl zelf, het gebied rond de reaktor in ‘de Zone’ en de verlaten dorpen er omheen, maakten we vanuit een soort camping.
Een plek met zeer eenvoudige houten zomerhuisjes, waar de kamertemperatuur erg van werd opgestookt. Later bleek het overal daar gebruik om de kamertemperatuur graag boven de 23 graden Celsius te hebben.
Vanuit dit campement bezochten we bijv. Prypiat, een stad in de zone waar niemand woont.
Onder leiding van onze gids Yuri, konden we verlaten overheidsgebouwen bezoeken, waaronder een hospitaal.
De ruimtes waren surreëel. Verlaten, ongelooflijk verwaarloosd en soms misschien zelfs opzettelijk verwoest?
Soms vroeg je je bijna af of er iets in scene was gezet.
Hoe was het daar toen het nog functioneerde?
Onze gids is ook te zien in de volgende video, waarin mensen van Vice, Berlin, Tsjernobyl gaan bezoeken.
In deze video sneeuwt het er ook nog…
Zie ook mijn vorige post over onze reis, ‘Tsjernobyl wat moet je daar?’
