09th jun2017

Kom naar irenevannispenkress.com

by Irene van Nispen Kress

pillowfight-ink-L1003805600x900
Al geruime tijd heb ik een site op mijn eigen naam irenevannispenkress.com
Hier is mijn werk als fotograaf te zien en te volgen.
Mijn portfolio is er te bekijken en ik voer er ook een blog waarop ik over mijn nieuwe ontwikkelingen blog.
Van Cirocco kan ik nog moeilijk afstand doen en is vooral leuk als je iets van mijn historie wilt lezen.
Ik zie je dus heel graag terug op irenevannispenkress.com waar je mijn ontwikkelingen als fotograaf kunt volgen!

24th jul2012

Inspiration of the day

by Irene van Nispen Kress

Niet lang geleden had ik het al over Ed Kashi en zijn manier van fotograferen: het omgaan met verborgen intimiteit.
Hier een video over hem, zijn vrouw Julie Winokur en hun leven en de verzorging van haar demente vader.
“The Sandwich Generation”. Daarna nog een zeer indrukwekkend filmpje “Living your subjects” vanuit Ed gemaakt, met zijn werk, over hem en zijn leven hiermee. Ongelooflijk mooi, warm en intiem.En inspirerend.

Millions of middle-aged Americans are caring for their children as well as their aging parents. When filmmaker-photographer pair Julie Winokur and Ed Kashi took in Winokur’s 83-year-old father, they decided to document their own story. See the project at http://mediastorm.com/publication/the-sandwich-generation
16th jul2012

Fotograferen om iets belangrijks te zeggen

by Irene van Nispen Kress

Marcus Bleasdale vertelt in een prachtig uitgelicht filmpje over het fotograferen in de Congo tijdens een oorlog met kindsoldaten. Hoe hij werkt in een gebied waar hij regelmatig een Kalasnikov op zich gericht kreeg en hoe hij zich uit zulke situaties redde.

MARCUS BLEASDALE: AVOIDING PHOTOGRAPHIC DANGERS from danilo Parra on Vimeo.

Marcus Bleasdale gaf vorig jaar een workshop in Rwanda samen met Gary Knight.
Hier kan je de serie zien die ik maakte tijdens die workshop.
Meer over die workshop lees je hier.

21st nov2011

Occupy Amsterdam in beeld III

by Irene van Nispen Kress

Ik was weer bij Occupy Amsterdam op het Beursplein. Nu eens in de avond.

De serie kun je hier vinden.

Zie ook: Occupy in beeld II en Occupy in beeld I

18th nov2011

Een systeem van gunnen en delen in organisatie 3.0?

by Irene van Nispen Kress

Een goede vriendin mailde mij dit stuk toe, van organisatiepsycholoog Guido van der Wiel. Een verhaaltje over spelen met zijn kinderen dat leidt tot overdenkingen over hoe we eigenlijk met elkaar omgaan in deze samenleving. Waarom kunnen we elkaar niet helpen te slagen in plaats van elkaar voortdurend in de weg te staan?
Is het werkelijk zo dat het nog steeds een óf ik heb succes óf jij hebt het situatie is? Ik kan me voorstellen dat dit ooit is ontstaan in tijden van schaarste en gelijke behoeften, maar daar zou tegenwoordig toch wel iets anders op te verzinnen moeten zijn. We leven niet meer in een cowboywereld. Althans, dat is echt niet meer nodig. Volgens mij zou je best een eind kunnen komen als we ons richten op wezenlijke behoeften en mogelijkheden. Waarom eigenlijk niet?

Dat kinderen een grote leermeester kunnen zijn, bewees mijn zoon van 4 jaar. Hij toonde mij de kracht van vertrouwen, openheid, transparantie, gunnen en delen: alle voorwaarden voor organisatie 3.0 en open innovatie-denken.

Een familieanekdote van een zondagmiddag een paar weken terug. We speelden met ons gezin een nieuw soort kwartetspel. Aan het eind van ieders beurt was het de bedoeling om die kaart op de stapel te gooien, waar het volgende familielid dat aan de beurt was voor zeker niets mee aan kon. De eerste keer dat we het speelden, speelden we het spelletje met de kaarten open op tafel. Mijn vrouw en ik gniffelden al zodra we met de klok mee de volgende persoon in ons gezin een hak konden zetten. Mijn dochter van 6 gniffelde mee. Ook zij zag hoe het werkte en verstond binnen de kortste keren de kunst om de ander de loef af te steken.

Toen was mijn zoon van vier aan de beurt. Hij keek nauwgezet welke kaart een ieder van ons miste om tot een kwartet te komen en keek of hij die kaart voor zich had liggen. Zonder schroom, zonder bezitsdrang, zonder competitiedrift deelde hij de kaarten uit. ‘Kijk papa, die heb jij toch nodig?’ ‘Alsjeblieft, mama, voor jou!’ ‘Wil jij deze twee, Sterre?’ Ik greep in. Het was overduidelijk dat hij het spel niet begreep, ik zou het hem uitleggen. En… het lukte me niet. Het lukte me niet om hem uit te leggen dat het de bedoeling was om de ander tegen te werken. Ik kon hem met geen fatsoen leren een ander een hak te zetten. Ik weigerde de onschuld uit zijn ogen te wassen.

Ineens zag ik dat niet ik aan hem iets bij aan het brengen was over spelen, over leren, over leven, maar dat hij mij een wijze les voorschotelde. Over samenwerken, over delen, over de nieuwe wereld, open innovatie. Laat maar in je kaarten kijken, papa, spraken zijn ogen. Wie weet kan ik je helpen. Als ik weet wat jou bezig houdt, lieve zus, kan ik jou tot grotere hoogte stuwen. Mama, ik zal je aanvullen op die gebieden die jij belangrijk vindt.

Ineens zag ik hoe wij onszelf van generatie op generatie aan het programmeren zijn geweest. Van ganzenbord tot Angry Birds. Via traditionele en moderne spelen indoctrineren we onszelf een levenlang met tactieken hoe we zo gewiekst mogelijk door het leven kunnen gaan en hoe we zo als eerste, beste, hoogste kunnen eindigen. Of het nu gaat om Monopoly, om Risk, om Stratego, om Wordfeud, om Pesten, om Hartenjagen, om Schaken, om Dammen. We worden geprogrammeerd om – via het spel – zelf te winnen, zelf te vergaren, zelf te vermeerderen ten koste van anderen, zelf winsten te boeken, anderen te pesten, of – nog erger – anderen eerst te gebruiken om ze daarna alsnog op het laatst uit te schakelen en links te laten liggen. Om The Eagles te citeren: We are programmed to receive.

Ik probeerde mijn gedachtes te sussen. Nou, Guido: Het Is Maar Een Spelletje… Maar de gedachte bleef knagen. Niets is serieuzer dan het spel. In het spel leven we de waarden voor die we belangrijk gaan vinden. We oefenen met gedrag dat nog net geen directe consequenties heeft voor het echte leven, om het daarna – eenmaal echt – in de boze buitenwereld succesvol (sic) toe te kunnen passen. We leren onszelf in feite wat ons concept van succes behelst. Was dat: het vergaren van geld en het vergroten van de eigen winst?

Hoe anders kan het zijn. Zal het zijn. Waarom zouden we onszelf – en onze kinderen – überhaupt leren om ervan te genieten de ander een hak te zetten? Waarom heeft mijn zoon eigenlijk niet gelijk? Is het niet veel gaver om te leren delen, om puzzelstukjes bij elkaar te brengen, om niet uit te gaan van één winnaar, maar uit te gaan van geen verliezers? Gaat daar de nieuwe vorm van organiseren, de nieuwe vorm van leren, van samenwerken niet over? Over delen, over vertrouwen? Teamwork is: niet jezelf voorop zetten, maar de ander helpen: die ander bepaalt mede jouw succes. De beste managementgames, de meest geslaagde organisatietrajecten zijn die waarbij delen tot vermenigvuldigen leidt. Open innovatie en HR-trajecten vol bedrijfsbezoeken bij collegabedrijven: transparantie ten top.

Zo leerde mijn zoon mij opnieuw hoe waardevol het is om juist in je kaarten te laten kijken en hoe duurzaam het is om geen kaarten achter te houden. Ik had me vastgeklampt aan de knikkers en het spel, maar mijn zoon veranderde ter plekke de regels van het spel zelf. Ik moet het toegeven. Mijn zoon heeft gewonnen.

Guido van de Wiel is organisatiepsycholoog

13th nov2011

Occupy Amsterdam in beeld II

by Irene van Nispen Kress

20111112-l1002536.jpg

20111112-l1002632.jpg

Deze keer wederom het leven op het Beursplein en een ‘General Assembly’ op de Dam.
De hele serie kan je hier vinden.

26th jul2011

Workshop in Rwanda:Hoop en ontwikkeling

by Irene van Nispen Kress

5957148976_496fe83fe6_o2.jpg

Als we alleen als gewone toerist naar Rwanda zouden zijn gegaan, dan was het heel moeilijk, zo niet onmogelijk geweest om het land zo te kunnen bezoeken als wij hebben gedaan:
Bij de mensen in de binnenlanden over de vloer komen en een heel klein beetje een idee krijgen van hoe zij leven.

De waanzinnig leerzame en interessante fotoworkshop van Marcus Bleasdale en Gary Knight van VII Photo Agency, had als thema “Hope and development” en maakte het mogelijk het land van een andere kant te kunnen bekijken.
Elke deelnemer moest zich voorbereiden door een onderwerp binnen dit thema te bedenken en vanuit Nederland al contact te maken met een NGO of bedrijf dat hiermee bezig is.

Duurzame energie

Guido en ik hadden het thema duurzame energie en wat de aanwezigheid hiervan betekende voor de mensen en de manier waarop ze leven. We maakten contact met 2 bedrijven die zich vooral bezig houden met duurzame elektriciteit en licht : ‘Nuru Lights’ en ‘Great Lakes Energy‘.
Zij hielpen ons om verder in contact te komen met de mensen en ze thuis en in hun winkeltjes te bezoeken.
Nuru Lights maakt oplaadbare POD lampjes voor 6 dollar per stuk. Lampjes die je individueel met je mee kunt dragen d.m.v. de hoofdband die eraan zit.
Great Lakes Energy werkt met wat duurdere lampjes, 30 dollar per stuk, die werken op zonne-energie en zich laden d.m.v. een klein zonne paneeltje.

Door op bezoek te gaan bij de ondernemers (de handelaren in de lampjes en de mensen die de POD lampjes opladen) en de gebruikers, kwamen we bij de bevolking in de binnenlanden van Rwanda. Overwegend arme en zeer arme mensen.
Uren rijden over zandwegen met vaak diepe kuilen, die volgens de chauffeur er vaak nog maar net lagen en een enorme verbetering waren met het keienpad waar je eerst over moest.
Wat voor ons ook verbazingwekkend was, is de volgorde van de verbeteringen. Voor ons is het heel erg vreemd dat er eerst ergens in een gebouw elektriciteit is en daarna pas een redelijke weg er naartoe.
Bij hun komt elektriciteit zo ongeveer tegelijk met televisie en computers. Een mobiele telefoon zonder ooit een vaste gekend te hebben.
Oplaadpunten hiervoor kunnen overal zijn, zo ook de accu achterop de fiets van de mobiele kapper. (zie laatste foto in Flickr set hieronder)


voor de mobiele kijker: http://www.flickr.com//photos/irenekress/sets/72157627123531215/show/

Bij de mensen over de vloer

Wat heel erg opvalt, zowel in de grote stad als in de dorpen is de positieve uitstraling van de mensen. Ik voelde een vriendelijke en veilige sfeer die heel erg gericht is op de toekomst.
Op vooruitgang en nieuwe mogelijkheden. Niet op het vreselijke genocide verleden en niet op schuld en medelijden.
Het museum in Kigali heeft een bijzondere en creatieve manier gevonden om alles te gedenken. Met zowel feiten en graven als symbolische tuinen die verhalen over wegen naar eenheid en verzoening. In zo’n tuin stond bijvoorbeeld een beeldje van een aapje met een mobiele telefoon. Volgens de stem van de audiotour ( ook in het Nederlands) een symbool van internationale communicatie. De andere gedenkplaatsen, veelal plekken waar mensen zich destijds veilig achtten, maar het niet bleken te zijn, bieden de herinnering met graven en stapels kleding van de mensen die er omkwamen.

Als we in het binnenland vlakbij een dorp kwamen, waren er een al flink aantal kinderen dat je verwelkomde. Ze riepen vaak iets wat ongeveer klonk als ‘mutsungo’, en ‘witte mensen’ scheen te betekenen.
We vroegen ons natuurlijk af hoe ze dit bedoelden, maar we waren gewoon een bezienswaardigheid. Er kwamen niet veel witte mensen in dat gebied.
Sowieso liep vaak het hele dorp uit zodra je er was, naast de bezienswaardigheid die je was, was je natuurlijk ook een verandering op de dagelijkse gang van zaken, iets nieuws, amusement en sensatie.
Maar ook mensen die interesse in hen toonden.

Multimediapresentatie

Dit is de multimediapresentatie van het werk van alle deelnemende fotografen aan deze workshop. Gemaakt door Marcus en Gary van een door hen samengestelde selectie van ons werk.
Mijn werk wordt als 2e getoond en bestaat uit een paar foto’s minder dan te zien in de set op Flickr. Guido’s werk is als vijfde te zien.

Rwanda Workshop 2011 from Irene van Nispen Kress on Vimeo.

Voor wie zin heeft om nog meer te zien, kijk naar het werk van Marcus Bleasdale en het werk van Gary Knight . Zij zijn geweldige fotojournalisten opererend aan de wereldtop.
Hier een video over Marcus gemaakt door the Guardian over zijn ‘best shot’ en hoe hij het maakte.
Leuke mannen met een interessante kijk op de dingen, welke ze goed kunnen uitdragen.
Zowel in woord als in beeld.

08th jul2011

Kunst 2.0: Inspiratie van ‘Spitting Ink’

by Irene van Nispen Kress

Op zoek naar zowel visuele als inhoudelijke inspiratie voor mijn reis naar Rwanda vond ik deze documentaire.
Het onderwerp is anders dan het mijne; het zijn portretten van jonge dichters in de straten van New York. Maar toch inspireert deze manier van een verhaal vertellen mij.
De premiere van deze film was op het IDFA en gemaakt door filmmakers die zich ‘geen serieuze’ filmmakers noemen. Veel van het materiaal was 7 jaar geleden al gedraaid, maar de makers wisten er toen geen raad mee. Heel herkenbaar. 😉

Ik noem het kunst 2.0 omdat de kunst hier een functie heeft, bewustmaking en het zorgt dat mensen hun leven een betere wending weten te geven.

Spitting Ink from ralph de haan on Vimeo.

03rd jul2011

Inspiration of the day

by Irene van Nispen Kress

Kunstenaars maken het zichzelf vaak moeilijk, deze is echt hilarisch in het vinden van oplossingen. Hij neemt het niet zo nauw met ‘waarheid’ en zo betreed je met hem een wereld waarvan je kan denken “waarom ook niet?”. En hij kan ook wel heel mooi positief over zichzelf vertellen….

voor de mobiele kijker: http://www.ted.com/talks/shea_hembrey_how_i_became_100_artists.html

25th jun2011

Inspiration of the day

by Irene van Nispen Kress

Als de wereld ineens wordt als in een computergame…

Pagina's:12»