De kunstenaar en zijn nuttige neuroses
vrijdag, 19 oktober 2007
Ik ben een fan van Foureyed Monsters. Ik heb er een tijd geleden over geschreven, ik gebruik ze als voorbeeld van moderne content makers in trainingen en gastcolleges. Ze doen het echt heel knap vind ik. Publiciteit maken, sponsorsmethoden vinden, het internet benutten, echt crossmediaal hun product neerzetten en de gebruiker erbij betrekken.
En hun product is goed. De film is inmiddels af, maar de weg ernaartoe was erg interessant. Goed gemonteerd. Inhoud is niet oppervlakkig en toch wordt het luchtig meegegeven. De kunstenaar en zijn neuroses. Bekijk onderstaande videocast eens.
Ik heb met hun wel steeds het gevoel van twijfel over wat is er echt en wat gewoon alleen maar drama en erin gebruikt voor het effect. Maar het lijkt echt en open en autobiografisch.
Professioneel content maken is lastig geworden
maandag, 9 juli 2007
Herbewerken en samplen is in de muziek de normaalste zaak van de wereld geworden. Je laten inspireren door een andermans werk en ermee doorgaan.
“A society free to borrow and build upon it’s past is culterally richer than a controlled one”
Laurence Lessig
In deze video word je duidelijk hoe het in de muziek ging. ‘Making new of something old’. ‘Not legal’. Hoe copyright de boel verpest.
Film en video is zo ver en zo vrij nog niet. De makers krijgen het er steeds lastiger mee. Op de site van Livre is gisteren hierover een artikel van mij gepubliceerd:
……’Ook qua manier van werken is het enorm wennen voor de maker. Hij moet zich aanpassen aan de huidige internetcultuur. De wereld lijkt een grote database geworden, waarvan de elementen naar keuze gecombineerd en herbewerkt kunnen worden. Legaal of niet: de gebruiker doet het. Online kan een film vandaag de dag een geheel eigen leven gaan leiden waardoor je iets krijgt dat lijkt op het filmische equivalent van muzieksampling. Als je het positief benadert, kan het een nieuwe vorm en stijl van cinema opleveren. Maar het kan ook leiden tot restricties en het afremmen van ontwikkeling’……
lees verder >>
Toekomst van TV: deel 1
dinsdag, 26 juni 2007
De Nieuwe Reporter presenteert: De Toekomst van TV. 4 stellingen voorgelegd aan 4 experts. Vandaag deel 1: ‘Burgerjournalistiek zal de rol van de journalist ingrijpend veranderen?’.
Cirocco is verantwoordelijk voor deze serie van 4 video’s. In de komende dagen zullen ook deel 2 t/m 4 gepubliceerd worden.
lees en kijk verder op De Nieuwe Reporter »
If you scratch my back, I’ll scratch yours
vrijdag, 15 juni 2007
Twee vliegen in 1 klap: Ik werd lid van de (film)community Spout en ik heb ervoor gezorgd dat er 1 dollar wordt gedoneerd aan 2 filmmakers voor hun nieuwe film.
Ik vind het een geweldige constructie. Ik sponsor niet zelf, maar de community sponsort omdat zij er een lid bij hebben. En waarom wil de community dat? Zij groeien door de aandacht die de filmmakers Arin Crumley en Susan Buice (van Four Eyed Monsters inderdaad) vragen voor de community.
En als er veel bezoekers komen en de community groeit, dan raken er heel veel bedrijven en adverteerders geïnteresseerd. Want bezoek is aandacht en aandacht is de nieuwe schaarste!
De positie van manipulatie
donderdag, 26 april 2007
Meestal loop of zap ik weg bij de reclames op TV, maar gisteren bleef ik kijken.
Bij de reclame van 1888, het nieuwe informatienummer, werd ik geraakt door hun laatste zin:
“… nu moeten wij er alleen nog voor zorgen dat ú ons nodig heeft ….”
Nu zeggen ze het eigenlijk letterlijk; bedrijven zetten producten en diensten in de markt om vervolgens de klant te manipuleren tot gebruik ervan.
Reclame maken: verleidingstactieken, psychologische trucjes toepassen zodat de klant je product nodig denkt te gaan krijgen. Wie bedient wie nou eigenlijk? Wie heeft wie nou eigenlijk nodig?
Zorg er maar voor dat je een product of dienst aanbiedt waar ik wél op zit te wachten. Dan hoef je me niet te manipuleren. Je hoeft me dan alleen te tonen dat het een goed product is, dat het voor mij goed is om te hebben en te gebruiken. Je hoeft me niet te dwingen, over te halen met je valse trucs. Het resultaat is toch meestal dat ik me alleen maar genomen voel en alles ga wantrouwen. Ook wanneer het niet nodig is. Laat me het product gewoon
leren kennen. Laat me weten dat het bestaat, waar ik het kan vinden en hoe ik het kan gebruiken. Laat me weten wat anderen er voor ervaringen mee hebben. Of die er eventueel handige toepassingen voor hebben bedacht. Interesseer me, inspireer me en ik wil dat jij als bedrijf bestaat.
Ik las een paar dagen geleden in NRC next een stuk over een documentaire die ik graag wil gaan zien: The Corporation. In de documentaire wordt beweerd dat multinationals net psychopaten zijn. Bedrijven als Worldcom en Enron voldoen exact aan het profiel van een psychopaat: ze hebben geen begrip voor andermans gevoel, voelen geen schuld, kunnen geen langdurige relaties aangaan en houden zich niet aan de sociale norm.
En feitelijk worden NV’s volgens de grondwet beschouwd als individuen.
Sharing Economy: 1 gedeeld door 2 is 2
vrijdag, 6 april 2007
Een poos geleden werd Cirocco samen met collega’s van de VPRO, Erwin Blom en Aad van Nieuwkerk, benaderd door Stichting Livre om met enige regelmaat artikelen te schrijven over ons werk en de nieuwe mogelijkheden van internet die wij benutten. Vandaag werd ons eerste artikel gepubliceerd: ‘Sharing economy: Zullen we eerlijk alles delen?!’.
Ons eerste artikel is een introductie, een voorbode op wat komen gaat. Het artikel hebben wij, Irene en ik, geheel samen geschreven. En dat alles op basis van ons virtueel kantoor, dankzij Google Docs (jawel, geen mens heeft meer Microsoft Word nodig!). Maar ook Frits de Jong van Stichting Livre heeft een belangrijke bijdrage geleverd om de 1373 woorden in een eenvoudig leesbaar artikel te gieten. In toekomstige artikelen zullen we specifiek ingaan op nieuwe mogelijkheden voor onder andere documentairemakers, de Publieke Omroep en User Generated Content.
Het hangt in de lucht: een Hollanddoc weblog voor documentairemakers
dinsdag, 6 maart 2007
Zojuist was ik bij de VPRO. Naast me staat Erwin Blom (voor de liefhebbers: rechts op de foto), Hoofd VPRO Digitaal. Hij roept naar mij wanneer we klaar zijn met de huidige projecten want dan kunnen we tenminste door met 2 nieuwe projecten.
De nieuwe toverwoorden: Hollanddoc, groepsweblog, documentairemakers.
Tijdens de lunch kwam nog meer op tafel. Zo zou de hele BBC verplicht aan het webloggen moeten. Reden tot ontslag wanneer een medewerker het niet doet.
Webloggen is een must. En juist ook voor documentairemakers. Want webloggen is documenteren!
Zaken doen en filmvertoningen in ‘Second Life’
zondag, 14 januari 2007
Onlangs heeft de ABN Amro er al een vestiging geopend en laatst was er ook een filmvertoning; de virtuele wereld ‘Second Life’ lijkt steeds meer ‘the place to be’ als het gaat om nieuwe mogelijkheden. Er zijn genoeg mogelijkheden om virtueel te gaan, ook in business, maar het blijft natuurljk niet alleen een spelletje…
Ik had het laatst in mijn aritikel “Krijgt alles nu een lange staart?” al over de ‘Long Tail‘ en de nieuwe mogelijkheden ook voor documentairemakers. Maar deze filmmakers hebben de nieuwe mogelijkheden – in mijn ogen- écht begrepen. Zij maakten Four Eyed Monsters en vertoonden het vorige week in ‘Second Life’.
Four Eyed Monsters is een liefdesproject van Arin Crumley and Susan Buice, ergens begin twintig en afkomstig uit Brooklyn (USA). Zij leerden elkaar online kennen en besloten hun relatie digitaal te documenteren.
Sowieso vind ik dat deze mensen het ongelooflijk goed aanpakken. Vanaf het begin hebben ze een hele community weten te creëren van medelevenden. Onder andere met het uitbrengen van videopodcasts hebben ze hun groeiende achterban weten te boeien en ervoor gezorgd dat iedereen zich enorm ging verheugen op de uiteindelijke film. Op de site konden de mensen dan een ‘request’ indienen. Een verzoek tot een screening bij hun in de buurt. Op deze manier kon er een zaal worden afgehuurd bij een bepaald minimum aantal bezoekers.
Hier is hun eerste videopodcast:
Ik vind hun videocasts zo leuk gemaakt, dat ik ook de rest wilde zien. Nu haakte ik pas erg laat aan, en was alles al gemaakt. Maar ik kan me levendig voorstellen dat ik meteen een ‘subsciber’ zou zijn geworden als ik er eerder van op de hoogte was geweest……..!
Zelf vragen ze zich af of dit vertonen van films op deze manier toekomst heeft. Ik ook. Maar ik vind het indrukwekkend.
Krijgt alles nu een lange staart?
woensdag, 6 december 2006
Een productieproces delen met de gebruikers, je product verbeteren en misschien zelfs wel innoveren, door gebruik te maken van de kennis van de gebruiker…?
Een documentaire was altijd eenrichtingsverkeer. De maker gaat op stap om zijn verhaal te vinden, te onderzoeken en in beeld te brengen en schotelt dat de kijker voor in de vorm waarin hij of zij dat gegoten heeft. De visie van de maker is dan heel belangrijk en alles bepalend. En natuurlijk ook de mate van professionaliteit van de maker; in hoeverre is de maker in staat zijn visie goed te verbeelden? Nu zou je denken dat zodra je anderen mee laat bepalen je een ratjetoe aan visies door elkaar krijgt en het de hele boel ontkracht. Daar moet denk ik wel voor gewaakt worden. Maar je zou wel de kijker de ruimte kunnen geven, niet alleen zijn mening te geven maar ook zijn kennis en ervaring ‘parallel’ in te zetten.
Dit is niet slechts een idee wat je wel of niet leuk kunt vinden. Het is de toekomst en die toekomst is al voorzichtig begonnen.
Lego is daar een van de eerste succesverhalen van. Toen zij hun omzet ernstig zagen dalen, besloten ze de ‘hulp’ in te roepen van de gebruikers. Ze ontwikkelden een tool waarmee je zelf een Lego ontwerp kunt maken. Dit persoonlijk ontwerp kan je dan bouwen doordat Lego je alle benodigdheden levert. Dit bleek een enorm succes.
Want naast de eigen inbreng van het ontwerpen werden de tools hiervoor gemaakt met open source software, zodat de gebruiker zelf de software kon verbeteren. Hierdoor groeide de betrokkenheid en konden de mensen met hun ontwikkelproblemen en overwinningen ook bij elkaar terecht.
We leven in een economie waar ‘The Long Tail’ aan de orde is en het hele verdienmodel op zijn kop wordt gezet.
Iedereen moet weer opnieuw gaan nadenken over de wijze van het verkrijgen van inkomsten. Zo ook de documentairemaker.
Lees de rest »
De crossmediale documentaire
woensdag, 29 november 2006
Jarenlang hadden documentairemakers film en video als enige media om hun verhaal te vertellen. Nu het hele internet steeds meer een plek is waar verhalen verteld worden, is het ook aan de documentairemaker om zich te vernieuwen en meerdere platforms in te zetten. Het lange proces van voorbereiden, draaien en monteren kan per weblog en vlog openbaar gemaakt worden. Iedereen kan zo betrokken raken bij de werkzaamheden en er is ruimte voor allerlei materiaal dat anders gewoon weggegooid zou worden. Setbeelden, een ‘making of’ en alles wat er mis ging. Er is ontzettend veel belangstelling op het internet voor korte films. Nu zijn dat nog vaak commercials en amateurvideo’s. Beelden van achter de schermen en missers zie je wel op DVD’s van speelfilms, maar deze verhalen blijven als het om een documentaire gaat toch meestal verborgen. Zonde, want het zijn vaak juist zeer bijzondere en spannende verhalen! En leerzaam bovendien, in zowel culturele, psychologische als technische zin.
Bij DocsOnline, een programma onderdeel van het IDFA, werden een aantal interessante projecten gepresenteerd, waaronder een voorbeeld van een nieuw verschijnsel wat je de ‘non lineaire open documentaire’ zou kunnen noemen. Een voorbeeld hiervan is het project van Boudewijn Koole, Herinnerdingen. In feite een combinatie van het documentaire idee en user generated content. Met een open einde. Kinderen kunnen hier een monument maken voor een overledene en elkaar bereiken per mail.
James Richards, van het Visionlab van de BBC, vertelde over een aantal projecten waar ze binnen de BBC aan werken die vallen onder Locative Media (location related media). Dit zijn projecten, meestal aangeboden via IPTV waar sprake is van een super niche programmering. Bijvoorbeeld een parenting online project in Hull waar de “SOS Teacher” onderdeel van uitmaakt. Een aantal locale leerkrachten beantwoorden vragen van leerlingen in examen tijden, live vanuit een studio.
Een bijzondere mogelijkheid bieden 3D games waarbinnen films gemaakt kunnen worden. Het verschijnsel Machinima.
Alex Chan besloot met gebruik van deze techniek een film te maken over de rellen in de Parijse banlieues, omdat hij wilde vertellen dat de werkelijke toedracht van de rellen niet de problemen met de fundamentalistische moslims zijn, maar de slechte omstandigheden waarin de mensen in de wijk (waarin hij zelf ook woont) moeten leven.
Zijn film “The French Democracy” is geen documentaire, maar toch is het een film gemaakt vanuit een zelfde gevoel en reden van waaruit een documentaire vaak tot stand komt….
Over deze bijeenkomst is ook een artikel geschreven door De Nieuwe Reporter.