Inspiration of the day
zondag, 3 juli 2011
Kunstenaars maken het zichzelf vaak moeilijk, deze is echt hilarisch in het vinden van oplossingen. Hij neemt het niet zo nauw met ‘waarheid’ en zo betreed je met hem een wereld waarvan je kan denken “waarom ook niet?”. En hij kan ook wel heel mooi positief over zichzelf vertellen….
voor de mobiele kijker: http://www.ted.com/talks/shea_hembrey_how_i_became_100_artists.html
Inspiration of the day
zaterdag, 2 april 2011
Zij bekijken gewone dingen op een nieuwe manier. Heel mooie manier van werken vind ik.
Mooi uitgevoerd en leuk. Laat je inspireren. Ook al heb je niet veel met kunst.
Het gaat om anders kijken en meer zien dan er is.
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=J5g0-DbXEzM
Japan:de perfectie van de imperfectie
woensdag, 23 februari 2011
Japan is een land waar je niet zo heel snel een bezoek aan brengt; manieren om het land op een goedkope manier aan te doen zijn niet zo divers als bij andere verre landen misschien meer het geval is. En op de bonnefooi gaan is ook niet de beste manier. Reserveren is ook bij het openbaar vervoer gebruikelijk. Dan heb ik het wel over de razendsnelle bullettrains die met enorme snelheden van 300km p/u en hoger je in een flink tempo van de ene stad naar de andere brengen. Wat een waanzinnige infrastructuur. Heel netjes en schoon. Ook de metro is zo netjes en schoon. En zodra het maar éven kan, gaat iedereen zitten slapen. Echt iedereen, studenten en scholieren, kantoormensen, hele nette dames en heren en van alle leeftijden.
Wat me ook fascineerde waren de mondkapjes die vele mensen droegen. Ik vond het er nogal overdreven uitzien, maar later went het. Het schijnt dat degenen die dit doen, dit niet elke dag doen. Ze kunnen bijvoorbeeld verkouden zijn of juist bang het te worden. Het heeft minder met luchtvervuiling te maken dan ik dacht in ieder geval. Dat leek me ook al vreemd omdat de lucht ook door relatief weinig auto’s in de stad, aardig fris aandeed.
Harmonie en zorgvuldigheid
Bijzonder is het wel. De combinatie van oosters en toch westers aandoend is een fijne: ondanks het feit dat je de taal niet spreekt en de gemiddelde Japanner ook niet echt goed Engels kan, voel je je snel op je gemak. Iedereen doet daar ook wel erg zijn best voor. De hele samenleving is ingericht op service en zorgvuldigheid. Niet alleen op duurdere plekken word je geweldig behandeld, iedereen doet zijn best om elkaar prettig te behandelen en geen gezichtsverlies te geven. Het went snel om iedereen te groeten met een buiginkje en een glimlach. En daar ook iets meer tijd voor te nemen dan hier. Ik vond het prettig en voelde hoe ik ook zachter en vriendelijker werd van al dat buigen en glimlachen.
Wat me opviel was dat er heel veel mensen op dezelfde plek aan het werk zijn en ieder een deeltaak heeft. In winkels, bij werkzaamheden op straat. In onze ogen niet erg efficiënt. Het lijkt wel tot gevolg te hebben dat alles zeer goed en zorgvuldig gebeurt, maar hier zouden toch de meeste mensen wegbezuinigd worden. Hoe betalen zij dat?
Hier is het niet belangrijk of iets mooi en prettig gebeurt. Het ‘hoe’ telt vaak minder. Toch wel erg jammer. Mensen zijn zó aardig en vriendelijk en rustig.
Die zorgvuldigheid mis ik ook vaak in Nederland. Het letten op details en mooie vormen en dat doorvoeren in kleine dingen in het dagelijks leven. In iets mooi verpakken, in omgaan met geld (geen bankbiljet is gekreukeld en je geeft het de ander met 2 handen terwijl je hem aankijkt) in hoe iedereen zich aankleed en niet te vergeten in het eten.Wat een heerlijk en vers eten in zelfs de kleine eenvoudige eettentjes! Helemaal niet duur. Voor een tientje kan je uitstekend eten.
Wat ook heel handig is dat in de etalage van de restaurantjes of foto’s hangen van de te kiezen gerechten of er staan hele plastic versies van alle gerechten. Zo ga je elk taalprobleem uit de weg én is het altijd duidelijk wat je te eten krijgt.
En als je het dan wel duurder wilt doen….wat een aandacht besteden ze aan hoe alles er uit ziet! Prachtig!
Ik had nog niet eerder meegemaakt, dat het logo met de hand op je nieuwe broek geschilderd kon worden. Hardstikke leuk. Er zit iets handgemaakts aan en dat maakt je broek authentiek. Het feit dat ik er bij stond en kon zien hoe zorgvuldig hij het deed met van die prachtige zachte japanse penselen was al erg leuk.
Jongeren
De meeste Japanse jongeren besteden heel veel zorg aan hun uiterlijk. Gewoon hip of netjes, of heel extreem gothic of als soort manga stripfiguur. Het lijkt wel alsof ze hier meer van zichzelf verkleden houden. Deze extreem geklede jongeren komen ook vaak samen op bepaalde dagen op bepaalde plekken in de stad. Heel leuk en wonderlijk om te zien. Alleen jammer dat ze zich niet zo gemakkelijk lieten fotograferen.
De Japanse samenleving is veel androgyner dan de onze; mannen kleden zich makkelijk wat vrouwelijker als ze daar zin in hebben en er wordt niet zo moeilijk gedaan over homofilie en transsexualiteit.
Wat ik verder heel apart vond was te constateren dat de meeste vrouwen en meisjes x-benen hebben en heel erg met hun voeten naar binnen lopen. Niemand lijkt het ook nodig te vinden dit te corrigeren.
In de (internationale in het engels gedrukte) krant las ik over het probleem van de jongeren en hun positie ten opzichte van de ouderen. Ze kunnen zich heel moeilijk een vaste werkpositie in de maatschappij verwerven doordat de ouderen teveel beschermd worden. De jongeren werken vaak in tijdelijk verband en verwerven zich zo geen stabiele positie.
Lastig in een land waar de oudere nog echt heel veel aanzien en respect geniet..
WC geluk
Waar ik werkelijk lyrisch over was waren de toiletten. Wat een toiletinnovatie! Eerst dacht ik dat we het gewoon getroffen hadden en dat het iets was van onze hotelkamer. Maar nee. Elk publiek toilet had het ook! En zelfs gratis te bezoeken en heel schoon. Een toilet met een verwarmde bril en een hele serie knopjes ernaast waarmee je allerlei waterstralen op het achterwerk kon loslaten. Welk een weldaad! Wat ik supergrappig vond en natuurlijk weer enorm typerend voor deze op harmonie en diplomatie gestelde maatschappij waren de audio knopjes met volumeregelaar. Eerst keek ik er met verbazing naar en snapte het zo gauw niet. Het bleek een doorspoel geluid te produceren, dat je dus in volume kon regelen. En gezeten op een publiek toilet hoor je ook inderdaad dat mensen het gebruiken. Nu hoefde je geen last meer te hebben van elkaars wc geluiden hahaha!
Voor mij staat Japan voor hoe ze ook omgaan met hun kalligrafie: de karakters moeten op een perfecte manier imperfect zijn.
LIFT conference en omgaan met het niet aanraakbare
dinsdag, 8 februari 2011
Afgelopen week heb ik mij weer laten inspireren op de LIFT conference in Genève.
Creativiteit en nieuwe technieken te over. Wat meer het probleem lijkt is hoe deze op een goede manier te implementeren. In de werkomgeving, in de cultuur, in de samenleving.
De oudere generaties denken in hiërarchieën, de jongere in netwerken.
De ouderen hebben de macht veelal en vinden het zeer bedreigend deze oude manier van denken los te moeten laten.
Zij snappen ook simpelweg niet dat er dmv netwerken een mogelijkheid zou kunnen zijn op een bestuurbare samenleving. Mede dankzij het feit dat er nog weinig ervaring mee is en de hiërarchieën al eeuwenlang hun verschillende verschijningsvormen hebben. Op LIFT11 had Ben Hammersley editor van WIRED magazine het hier o.a. over. Hij had het ook over het wegvallen van afstand en hoe lastig dat is voor velen: Afstand was altijd een bepalende factor, het verhelderde het verschil tussen ‘wij’ en ‘zij’. Wij zijn hier en zij zijn daar.
Nu ontstaan er nieuwe culturen op grond van gedeelde interessen. We zouden meer geïnteresseerd moeten zijn in een culturele benadering, dan een benadering die zich vooral bezig houdt met indeling van grondgebieden.
Omgaan met het onaanraakbare
Elk jaar zijn er diverse workshops. Ik heb dit jaar meegedaan aan “Walking the edit” waar je een film kon maken met je iPhone, zonder gebruik te maken van de camera… Het gaat hier om een non lineaire manier van een verhaal vertellen met gebruik van meta-data van al eerder gemaakt video- en audiomateriaal. De software op de iPhone pikt via de satellieten meta data op van videomateriaal dat aan die bepaalde locatie is verbonden dmv meta data. De lengte en breedtegraad in de tijd wordt bekeken gedurende een wandeling, waardoor zich een film kan opbouwen. Je kunt de film dus beïnvloeden door de richting waarin je loopt en hoe snel je je verplaatst. Hoe hoger je snelheid, hoe korter je videofragmenten. Het is in feite spelen met het geheugen van een bepaalde plek. Een heel wonderlijke ervaring. Elke keer als je een bepaald parcours loopt, krijg je weer een andere film aangezien je nooit op precies dezelfde plek bent met dezelfde snelheid en er dus steeds andere bestanden worden aangesproken. Dit kunnen bestanden zijn van die buurt, maar het kan ook zijn dat er geen meta data aangesproken kunnen worden van bestanden die over de locatie gaan die werkelijk dichtbij is. Zodat je tijdens een wandeling in New York, materiaal uit Parijs kunt krijgen in je film. Het kost enige moeite het te begrijpen. Niet alleen de techniek erachter, maar het is zo gek te maken te hebben met al die dingen die je niet kunt zien en aanraken. Dat je niet gewoon een film maakt van het gebouw waar je voor staat of de personen die bij je zijn, maar dat je nu een film samenstelt door beelden en geluiden op te pikken die ‘in de lucht hangen’. Op die plek ge-geolocaliseerd.
Als alle data in de toekomst nog beter wordt georganiseerd en er een ‘intelligentie’ aan video wordt toegevoegd door filtering op beeldherkenning, stemherkenning en thema, dan wordt er echt verschrikkelijk veel mogelijk. Nu raakt ook nog veel meta data kwijt tijdens het werken met editing programma’s als Final Cut Pro e.d. omdat niet alle data wordt behouden tijdens alle ‘vertalings’ processen naar de verschillende bestandsformaten.
Het wordt nog flink anders, video in de toekomst…
Inspiration of the day
dinsdag, 26 oktober 2010
JR / Exposition Paris 2009 – Ile Saint Louis
Deze franse kunstenaar JR heeft net de TEDPrize 2011 gewonnen.
Zijn werk was eerder te zien tijdens de Biënnale van Venetië en in Tate Modern. TED heeft gekozen voor deze winnaar: ‘omdat zijn werk kunst en actie verenigt’.
Met zijn foto’s wil hij vrijheid, identiteit en de beperking hiervan bespreekbaar maken. Hij exposeert zijn levensgrote foto’s in de openbare ruimte en bereikt zo een bijzondere groep mensen die geen musea bezoeken.’
Echt waanzinnige projecten, prachtige portretten heel mooi geplaatst in de stad.
In Shanghai op afgebroken gebouwen. Heel bijzonder en wat mij betreft een zeer wel verdiende prijs!
Bewust waarnemen: Wat zie je als je om je heen kijkt?
donderdag, 14 mei 2009
Als je op straat loopt kan het je eigenlijk zo makkelijk gebeuren: dat je eigenlijk niks ziet.
Goed, je neemt de gebouwen om je heen en de beweging op straat wel waar, anders zou je ongelukken krijgen. Maar zeker als je de route goed kent, kan zo ongeveer alles wat er eigenlijk te zien is je ontgaan.
Een jou bekende voorbijganger kan je ontgaan, maar vooral de geuren en vormen gebouwen, hekken, borden, bomen en planten, voorbij lopende dieren, van dingen die er op straat liggen en allerlei details.
Maar al te makkelijk raak je in gedachten en voor je het weet ben je van A naar B gekomen op een manier die je je slechts behoed heeft voor ongelukken.
Misschien is dit beeld ietwat overdreven, maar geef toe..
Dagdromen is erg functioneel
Nu zou de reden dat je niet veel waarneemt kunnen zijn dat je aan het dagdromen bent. Gisteren publiceerde Nu.nl daar een alleraardigst artikel over met als thema dat dagdromen je denkvermogen vergroot. Al eerder schreef Nu.nl dat afdwalende gedachten je prestaties verbeteren kunnen.
Toch denk ik niet dat alle mensen die veel van hun omgeving ontgaat, enorme dagdromers zijn. Zij zijn meestal meer bezig met de toekomst (b.v wat staat mij straks te wachten op de plek waar ik heen ga) of met het verleden (b.v hun mening over dat wat er gebeurd is op de plek waar ze net vandaan komen).
Dit gaat zo vanzelf dat je dit zo ongeveer bewust moet onderbreken om het te laten.
Daarnaast heb je natuurlijk ook nog openheid en opmerkzaamheid die per persoon verschillen. Mensen kunnen een tijd naar iets kijken en uit gewoonte met de oude voorstelling en betekenis, niets nieuws zien.
Je laten inspireren door je omgeving
Als je op reis bent gaat dit meestal een stuk makkelijker: weggerukt uit je vaste parcours dien je goed om je heen te kijken om ongelukken te voorkomen, maar de meeste reizigers hebben toch meestal wel zin om de nieuwe omgeving beter te verkennen. Uit nieuwsgierigheid.
Je kunt je dan gemakkelijker laten inspireren door je omgeving. Je bent vaak opmerkzamer op patronen en herhalingen, absurditeiten en het zien van soms heel grappige details.
Ok, voor ontwerpers, filmmakers, fotografen, kunstenaars en alle andere makers van content is het van enorm belang om op deze manier bewust te zijn van de omgeving en vrij te combineren, te associeren. De schoonheid van de chaos, de absurditeit te zien in alles om ons heen…
Ik geloof dat het voor iedereen een enorme toegevoegde waarde is. Niet alleen als het je vak of je hobby is.
Rob Forbes vertelt in deze presentatie over zijn reizen en wat hij zoal waarnam.
Als je op je mobiel wilt kijken: http://www.youtube.com/watch?v=4mNgNV533nk
Creativiteit en innovatie: Het goede idee
dinsdag, 14 april 2009
Ok en dan is ie er: het goede idee. Wat gebeurt er vervolgens mee? Hoe wordt erop gereageerd? Natuurlijk is alles nog onzeker en ligt het voor de hand om er nog wat bij te bedenken of het geheel herkenbaarder te maken. Een geheel nieuw en fris idee heeft zich natuurlijk nog nergens bewezen. En dat is natuurlijk wel lastig als je er een financieel model aan wilt hangen..
Dit filmpje verbeeld al deze fasen erg treffend en vermakelijk.
Creativiteit en Innovatie: Serieus samen spelen
zondag, 25 januari 2009
Misschien zouden ze in bedrijven een soort ‘speelkwartier’ moeten invoeren. Een kwartier is waarschijnlijk wat aan de krappe kant. En dan écht spelen, van tikkertje tot knippen en plakken en met blokken spelen. In een gemiddeld bedrijf zal dit in de eerste instantie handig zijn om los te komen en misschien een beetje lef te krijgen om wat creatiever te zijn. Want we blijken vooral onszelf tegen te houden en in de weg te zitten als het gaat om creativiteit. We voelen weerstand en houden ons te veel bezig met de mening van anderen. Kort door de bocht kun je eigenlijk wel stellen dat het over angst gaat. En angst maakt ons behoudend en controlerend.
Serieus spelen op de werkvloer
Kinderen hebben deze angst nog niet en tonen zonder schaamte hun nieuwe ‘meesterwerk’. Vooral kinderen die opgegroeid zijn in een veilige omgeving durven helemaal vrijuit te spelen.
Dit kun je direct ‘vertalen’ naar een werkomgeving: geef werknemers de ruimte en het gevoel veilig te zijn en ze worden creatiever en ondernemender.
Om diensten en producten te innoveren is het ook een goed middel om serieus te gaan spelen.
Spelend bouwen is een soort denken met je handen en goed inzetbaar voor productinnovatie. Onderzoekend spelen is eigenlijk op zoek gaan naar mogelijkheden en nieuwe dingen, vooral gericht op kwantiteit. Rollenspellen zijn zeer geschikt om diensten en producten te verbeteren. Het kan zeer nuttig zijn ook bij probleemoplossen. Door je in te leven in een rol wordt je empathisch en kan je je voorstellen hoe het is om in een bepaalde situatie te zitten.
Tim Brown, combineert business met design en sociale studies en vertelt er vanalles over in deze video:
Creativiteit en Innovatie: Creatief uit onbehagen
woensdag, 14 januari 2009
Wilard Wigan is ‘micro sculptor’. Hij maakt sculpturen die passen in het oog van een naald. Zijn voldoening haalt hij uit de bewondering en verbazing van de mensen die zijn werk zien.
Een waanzinnig voorbeeld van een man die met een enorm doorzettingsvermogen aan de slag is gegaan met zijn eigen mogelijkheden en kracht, gedreven door onbehagen.
Hij heeft zichzelf gered uit een moeilijke situatie door heel dicht bij zichzelf te blijven en daardoor nu iets te doen dat zo ongeveer niemand hem na zal doen.
Waanzinnig en hilarisch. Zijn nieuwe probleem is ook ‘breath taking’…..
Paola Antonelli: Over design en het hebben van een elastische geest
dinsdag, 21 oktober 2008
Kunstenaars en ontwerpers zetten tijdens hun creatieve denkproces benaderingswijzen in die het dagelijks leven vanuit een andere hoek benaderen dan meestal voor de hand liggend is. Voor hen is het normaal om steeds andere paden te bewandelen tijdens het oplossen van vraagstukken en ons op die manier een wereld te tonen die onze dagelijkse manier van kijken verruimen kan.
Dit voor kunstenaars vanzelfsprekende en zich vaak onbewust afspelende denkproces is herleid tot ‘tools’ en wordt tegenwoordig ingezet als alternatief om vraagstukken op te lossen en oude benaderingen te innoveren in het bedrijfsleven. Aannames moeten worden losgelaten: Als je de vraag stelt: “wat maakt een stoel een stoel?”, dan kan je zeggen dat je op een stoel zitten kunt. Is een stoel met een zitting vol puntige spijkers dan geen stoel? Of een stoel waar iedereen meteen doorheen zou zakken, omdat deze van dun papier is?
Vaak vergeten we dat al onze gebruiksvoorwerpen ook ooit ontworpen zijn. Als we denken aan ontwerpen en design dan denken we vaak eerder aan beeldende kunst of aan kleding, meubels of andere exclusieve vormen, dan aan simpele gebruiksvoorwerpen en dingen om ons heen als stoplichten en lantarenpalen. Maar zo ongeveer alles dat de mens produceert heeft hij zelf ontworpen. Ok, we hebben het dan niet over baby’s, alhoewel Paola Antonelli in deze video onder anderen vertelt over een concept dat spermatozoïden vormgeeft.
Als je geïnteresseerd bent in creatief denken in het algemeen en/of behoefte hebt aan een dergelijke sessie in jouw bedrijf, laat dit even weten.
Ik ga binnenkort in eigen beheer dit soort sessies begeleiden.
