‘De stad is de beste galerie’
maandag, 7 maart 2011
Hij was laatst op Cirocco mijn Inspiration of the day maar de inspiratie mag best wat langer duren!
JR, de Franse kunstenaar doet écht te gekke dingen. Hij gebruikt de stad als galerie. En dat werkt. Over de hele wereld zo ongeveer. Op plaatsen waar echt iets aan de hand is.
In de Palestijnse gebieden, de favela’s van Rio de Janeiro in Brazilië, Sudan, Sierra Leone, Liberia, Kenia, India …..
Kunst 2.0.
Hij weet zijn kunst bij het volk te krijgen. Ze werken mee en zien het zelfs als van hun. Door de manier waarop zij deel nemen en de plaats waar het hangt: Het is van hun. En het dient hen.
Geen elitair gedoe. Geen egocentrisch gedoe. Het is zelfs nuttig. De mensen in die landen vragen hem “waarom doe je dit” en worden zelf enthousiast.
Twee maanden geleden is zijn documentaire ‘Women are heroes’ in premiere gegaan. Hier in Amsterdam draait hij deze week. Ik ga er zeker nog heen. Zijn bijdrage aan de wereld is mooi. Hoe hij met kunst bezig is mensen te bereiken is leuk. Zowel zijn foto’s als zijn beweegredenen zijn prachtig.
“Could art change the world?” Art can certainly change the way we look at it!
Hier spreekt hij erg leuk op TED:
Japan:de perfectie van de imperfectie
woensdag, 23 februari 2011
Japan is een land waar je niet zo heel snel een bezoek aan brengt; manieren om het land op een goedkope manier aan te doen zijn niet zo divers als bij andere verre landen misschien meer het geval is. En op de bonnefooi gaan is ook niet de beste manier. Reserveren is ook bij het openbaar vervoer gebruikelijk. Dan heb ik het wel over de razendsnelle bullettrains die met enorme snelheden van 300km p/u en hoger je in een flink tempo van de ene stad naar de andere brengen. Wat een waanzinnige infrastructuur. Heel netjes en schoon. Ook de metro is zo netjes en schoon. En zodra het maar éven kan, gaat iedereen zitten slapen. Echt iedereen, studenten en scholieren, kantoormensen, hele nette dames en heren en van alle leeftijden.
Wat me ook fascineerde waren de mondkapjes die vele mensen droegen. Ik vond het er nogal overdreven uitzien, maar later went het. Het schijnt dat degenen die dit doen, dit niet elke dag doen. Ze kunnen bijvoorbeeld verkouden zijn of juist bang het te worden. Het heeft minder met luchtvervuiling te maken dan ik dacht in ieder geval. Dat leek me ook al vreemd omdat de lucht ook door relatief weinig auto’s in de stad, aardig fris aandeed.
Harmonie en zorgvuldigheid
Bijzonder is het wel. De combinatie van oosters en toch westers aandoend is een fijne: ondanks het feit dat je de taal niet spreekt en de gemiddelde Japanner ook niet echt goed Engels kan, voel je je snel op je gemak. Iedereen doet daar ook wel erg zijn best voor. De hele samenleving is ingericht op service en zorgvuldigheid. Niet alleen op duurdere plekken word je geweldig behandeld, iedereen doet zijn best om elkaar prettig te behandelen en geen gezichtsverlies te geven. Het went snel om iedereen te groeten met een buiginkje en een glimlach. En daar ook iets meer tijd voor te nemen dan hier. Ik vond het prettig en voelde hoe ik ook zachter en vriendelijker werd van al dat buigen en glimlachen.
Wat me opviel was dat er heel veel mensen op dezelfde plek aan het werk zijn en ieder een deeltaak heeft. In winkels, bij werkzaamheden op straat. In onze ogen niet erg efficiënt. Het lijkt wel tot gevolg te hebben dat alles zeer goed en zorgvuldig gebeurt, maar hier zouden toch de meeste mensen wegbezuinigd worden. Hoe betalen zij dat?
Hier is het niet belangrijk of iets mooi en prettig gebeurt. Het ‘hoe’ telt vaak minder. Toch wel erg jammer. Mensen zijn zó aardig en vriendelijk en rustig.
Die zorgvuldigheid mis ik ook vaak in Nederland. Het letten op details en mooie vormen en dat doorvoeren in kleine dingen in het dagelijks leven. In iets mooi verpakken, in omgaan met geld (geen bankbiljet is gekreukeld en je geeft het de ander met 2 handen terwijl je hem aankijkt) in hoe iedereen zich aankleed en niet te vergeten in het eten.Wat een heerlijk en vers eten in zelfs de kleine eenvoudige eettentjes! Helemaal niet duur. Voor een tientje kan je uitstekend eten.
Wat ook heel handig is dat in de etalage van de restaurantjes of foto’s hangen van de te kiezen gerechten of er staan hele plastic versies van alle gerechten. Zo ga je elk taalprobleem uit de weg én is het altijd duidelijk wat je te eten krijgt.
En als je het dan wel duurder wilt doen….wat een aandacht besteden ze aan hoe alles er uit ziet! Prachtig!
Ik had nog niet eerder meegemaakt, dat het logo met de hand op je nieuwe broek geschilderd kon worden. Hardstikke leuk. Er zit iets handgemaakts aan en dat maakt je broek authentiek. Het feit dat ik er bij stond en kon zien hoe zorgvuldig hij het deed met van die prachtige zachte japanse penselen was al erg leuk.
Jongeren
De meeste Japanse jongeren besteden heel veel zorg aan hun uiterlijk. Gewoon hip of netjes, of heel extreem gothic of als soort manga stripfiguur. Het lijkt wel alsof ze hier meer van zichzelf verkleden houden. Deze extreem geklede jongeren komen ook vaak samen op bepaalde dagen op bepaalde plekken in de stad. Heel leuk en wonderlijk om te zien. Alleen jammer dat ze zich niet zo gemakkelijk lieten fotograferen.
De Japanse samenleving is veel androgyner dan de onze; mannen kleden zich makkelijk wat vrouwelijker als ze daar zin in hebben en er wordt niet zo moeilijk gedaan over homofilie en transsexualiteit.
Wat ik verder heel apart vond was te constateren dat de meeste vrouwen en meisjes x-benen hebben en heel erg met hun voeten naar binnen lopen. Niemand lijkt het ook nodig te vinden dit te corrigeren.
In de (internationale in het engels gedrukte) krant las ik over het probleem van de jongeren en hun positie ten opzichte van de ouderen. Ze kunnen zich heel moeilijk een vaste werkpositie in de maatschappij verwerven doordat de ouderen teveel beschermd worden. De jongeren werken vaak in tijdelijk verband en verwerven zich zo geen stabiele positie.
Lastig in een land waar de oudere nog echt heel veel aanzien en respect geniet..
WC geluk
Waar ik werkelijk lyrisch over was waren de toiletten. Wat een toiletinnovatie! Eerst dacht ik dat we het gewoon getroffen hadden en dat het iets was van onze hotelkamer. Maar nee. Elk publiek toilet had het ook! En zelfs gratis te bezoeken en heel schoon. Een toilet met een verwarmde bril en een hele serie knopjes ernaast waarmee je allerlei waterstralen op het achterwerk kon loslaten. Welk een weldaad! Wat ik supergrappig vond en natuurlijk weer enorm typerend voor deze op harmonie en diplomatie gestelde maatschappij waren de audio knopjes met volumeregelaar. Eerst keek ik er met verbazing naar en snapte het zo gauw niet. Het bleek een doorspoel geluid te produceren, dat je dus in volume kon regelen. En gezeten op een publiek toilet hoor je ook inderdaad dat mensen het gebruiken. Nu hoefde je geen last meer te hebben van elkaars wc geluiden hahaha!
Voor mij staat Japan voor hoe ze ook omgaan met hun kalligrafie: de karakters moeten op een perfecte manier imperfect zijn.
LIFT conference en omgaan met het niet aanraakbare
dinsdag, 8 februari 2011
Afgelopen week heb ik mij weer laten inspireren op de LIFT conference in Genève.
Creativiteit en nieuwe technieken te over. Wat meer het probleem lijkt is hoe deze op een goede manier te implementeren. In de werkomgeving, in de cultuur, in de samenleving.
De oudere generaties denken in hiërarchieën, de jongere in netwerken.
De ouderen hebben de macht veelal en vinden het zeer bedreigend deze oude manier van denken los te moeten laten.
Zij snappen ook simpelweg niet dat er dmv netwerken een mogelijkheid zou kunnen zijn op een bestuurbare samenleving. Mede dankzij het feit dat er nog weinig ervaring mee is en de hiërarchieën al eeuwenlang hun verschillende verschijningsvormen hebben. Op LIFT11 had Ben Hammersley editor van WIRED magazine het hier o.a. over. Hij had het ook over het wegvallen van afstand en hoe lastig dat is voor velen: Afstand was altijd een bepalende factor, het verhelderde het verschil tussen ‘wij’ en ‘zij’. Wij zijn hier en zij zijn daar.
Nu ontstaan er nieuwe culturen op grond van gedeelde interessen. We zouden meer geïnteresseerd moeten zijn in een culturele benadering, dan een benadering die zich vooral bezig houdt met indeling van grondgebieden.
Omgaan met het onaanraakbare
Elk jaar zijn er diverse workshops. Ik heb dit jaar meegedaan aan “Walking the edit” waar je een film kon maken met je iPhone, zonder gebruik te maken van de camera… Het gaat hier om een non lineaire manier van een verhaal vertellen met gebruik van meta-data van al eerder gemaakt video- en audiomateriaal. De software op de iPhone pikt via de satellieten meta data op van videomateriaal dat aan die bepaalde locatie is verbonden dmv meta data. De lengte en breedtegraad in de tijd wordt bekeken gedurende een wandeling, waardoor zich een film kan opbouwen. Je kunt de film dus beïnvloeden door de richting waarin je loopt en hoe snel je je verplaatst. Hoe hoger je snelheid, hoe korter je videofragmenten. Het is in feite spelen met het geheugen van een bepaalde plek. Een heel wonderlijke ervaring. Elke keer als je een bepaald parcours loopt, krijg je weer een andere film aangezien je nooit op precies dezelfde plek bent met dezelfde snelheid en er dus steeds andere bestanden worden aangesproken. Dit kunnen bestanden zijn van die buurt, maar het kan ook zijn dat er geen meta data aangesproken kunnen worden van bestanden die over de locatie gaan die werkelijk dichtbij is. Zodat je tijdens een wandeling in New York, materiaal uit Parijs kunt krijgen in je film. Het kost enige moeite het te begrijpen. Niet alleen de techniek erachter, maar het is zo gek te maken te hebben met al die dingen die je niet kunt zien en aanraken. Dat je niet gewoon een film maakt van het gebouw waar je voor staat of de personen die bij je zijn, maar dat je nu een film samenstelt door beelden en geluiden op te pikken die ‘in de lucht hangen’. Op die plek ge-geolocaliseerd.
Als alle data in de toekomst nog beter wordt georganiseerd en er een ‘intelligentie’ aan video wordt toegevoegd door filtering op beeldherkenning, stemherkenning en thema, dan wordt er echt verschrikkelijk veel mogelijk. Nu raakt ook nog veel meta data kwijt tijdens het werken met editing programma’s als Final Cut Pro e.d. omdat niet alle data wordt behouden tijdens alle ‘vertalings’ processen naar de verschillende bestandsformaten.
Het wordt nog flink anders, video in de toekomst…
Pas getrouwd
zondag, 9 januari 2011
Rituelen. Ik zag er vroeger nooit het nut van in. Poespas, heisa, omhaal. Ogenschijnlijk nutteloze acties. En dan met tradities. Dit hoort zus, dat hoort zo. Hoezo?
Waarom zou ik dat doen? Waarom zou ik het doen zoals ‘ze’ het al jaren doen? Ik wil vooruitgang.
Ik wil groei en verandering. Vernieuwing. Ik wil niet in het oude blijven steken. Op naar avontuur!
Gisteren ben ik getrouwd. En ik wilde alles zoals het hoort. Ik wilde mijn aanstaande echtgenoot niet zien in de nacht voor het huwelijk. Ik wilde dat hij geen idee zou hebben hoe ik er uit zou zien.
Ik wilde een witte jurk. Een boeket. Corsages. Ik wilde een klassieke bruidsfoto die lijkt op die van onze ouders. Ik wilde zelfs over de drempel gedragen worden! En zijn naam aan de mijne toevoegen.
Omdat al die rituelen houvast bieden, helderheid geven. Om een stap te maken. Een stap vooruit te zetten. Je te helpen met vooruitgang. Met weten waar je precies staat in dat proces. De intocht in een voor mij nieuw tijdperk. Raar eigenlijk dat al die oude en ouderwetse dingen je kunnen helpen naar groei, vernieuwing en verandering.
Al die misschien wel truttige tradities, wat vond ik ze ooit achterhaald en tijdverspillend. Nutteloos leek het.
Nooit heb ik zó diep beseft hoeveel steun en helderheid het kon geven. Hoe het je helpt een stap te maken en deze stap te voelen terwijl je ‘m maakt.
Ik begrijp de oude natuurvolkeren met al hun rituelen, hun initiaties en samenkomsten.Hun afspraken en hun gewoontes. Wie wat wel en niet mag, dat je eerst een bepaalde dans moet doen of je gezicht verfen. De goden verzoeken. En dan ben je volwassen en hoor je erbij. En heb je privileges die je eerst niet had. Maar heb je ook verplichtingen die je eerst niet had.
Gisteravond hadden we een geweldig feest. Iedereen was zó verbonden, liefdevol, en gepassioneerd. Iedereen was onder de indruk van elkaar. Onze gasten van ons en onze liefde en wij van onze gasten.
Grappig en prachtig dat oude rituelen en tradities vaak geassocieerd met stilstand, je pad kunnen zijn naar vernieuwing en groei.
Hoe het juist smeerolie is, dat je eerder aanzag voor roest.
De huwelijksfoto’s die mijn man Guido van Nispen heeft gemaakt:
Inspiration of the day
dinsdag, 26 oktober 2010
JR / Exposition Paris 2009 – Ile Saint Louis
Deze franse kunstenaar JR heeft net de TEDPrize 2011 gewonnen.
Zijn werk was eerder te zien tijdens de Biënnale van Venetië en in Tate Modern. TED heeft gekozen voor deze winnaar: ‘omdat zijn werk kunst en actie verenigt’.
Met zijn foto’s wil hij vrijheid, identiteit en de beperking hiervan bespreekbaar maken. Hij exposeert zijn levensgrote foto’s in de openbare ruimte en bereikt zo een bijzondere groep mensen die geen musea bezoeken.’
Echt waanzinnige projecten, prachtige portretten heel mooi geplaatst in de stad.
In Shanghai op afgebroken gebouwen. Heel bijzonder en wat mij betreft een zeer wel verdiende prijs!
De empatische samenleving
woensdag, 20 oktober 2010
Steeds meer raak ik overtuigd van het feit dat empathie de weg is naar allerhande oplossingen. Rekening houden met de ander heeft empathie als grondslag, maar sociale media in feite ook.
De klant betrekken bij innovaties doet men nu omdat er gemerkt is dat het zinvol is een ander te behagen. Zowel voor de werknemer als voor de klant van het product of de dienst is het prettig en dit betaalt zich ook economisch uit.
Dat empathie de eigenlijke natuurlijke drijfveer van mens én zelfs waarschijnlijk dier (van bepaalde soorten bewezen) is, is werkelijk schitterend en zeer helder in beeld gebracht in het volgend animatiefilmpje.
“We are NOT softwired for agression, violence, self-interest and utilitarianism BUT for sociability, attachment, affection, companionship. And the first drive is to BELONG. An empathic drive.”
Visual thinking heeft de toekomst! :
voor mobiele kijkers: http://www.youtube.com/watch?v=l7AWnfFRc7g
Fotostrip: Bali baby’s
woensdag, 22 september 2010
Toen ik laatst op Bali was, was ik getuige van deze romantische ontmoeting tussen 2 Balinese baby’s.
Ik dacht dat het leuk zou zijn om de tekstballonnetjes te vullen met goeie, leuke teksten die jullie verzinnen.
Wie heeft er zin in?
Inspiration of the day
vrijdag, 30 juli 2010
voor de mobiele kijker: http://www.youtube.com/watch?v=mfmmNif5WCw
Technologie en innovatie
donderdag, 29 juli 2010
Kevin Kelly, de oprichter van Wired Magazine schijnt met behulp van zijn lezers ‘the best magazine articles ever’ gezocht te hebben. In het engels geschreven na 1945.
Zeer interessante man. Hij schreef laatst op zijn blog:
“In the network economy, nine times out of ten, your fiercest competitor will not come from your own field. In turbulent times, when little is locked in, it is imperative to search as wide as possible for places where innovations erupt. Innovations increasingly interfect from other domains. A ceaseless blanket search–wide, easy, and shallow–is the only way you can be sure you will not be surprised.
Don’t read trade magazines in your field; scan the magazines of other trades. Talk to anthropologists, poets, historians, artists, philosophers. Hire some 17-year-olds to work in your office. Make a habit to visit a web site at random. Tune in to talk radio. Take a class in scenario making. You’ll have a much better chance at recognizing the emergence of something important if you treat these remote venues as neighbors.
Of bekijk deze video, waarin hij o.a zegt over wat technologie nou eigenlijk is en hoe hij verwacht dat het zich ontwikkelt:
“Technology is basically an extension of life”.
Voor de mobiele kijker:
http://www.ted.com/talks/view/id/770
Inspiration of the day
vrijdag, 23 juli 2010
Voor de mobiele kijker: http://www.youtube.com/watch?v=gYEf8XZKlUU