09th jun2017

Kom naar irenevannispenkress.com

by Irene van Nispen Kress

pillowfight-ink-L1003805600x900
Al geruime tijd heb ik een site op mijn eigen naam irenevannispenkress.com
Hier is mijn werk als fotograaf te zien en te volgen.
Mijn portfolio is er te bekijken en ik voer er ook een blog waarop ik over mijn nieuwe ontwikkelingen blog.
Van Cirocco kan ik nog moeilijk afstand doen en is vooral leuk als je iets van mijn historie wilt lezen.
Ik zie je dus heel graag terug op irenevannispenkress.com waar je mijn ontwikkelingen als fotograaf kunt volgen!

12th mrt2013

Impressies van Myanmar (vroegere Birma)

by Irene van Nispen Kress

Na mijn reis naar Myanmar (het voornalige Birma) wist ik even niet hoe mijn daar gemaakte werk te presenteren: Sommige foto’s zijn meer verhalend, anderen zijn meer rustige mooie beelden, weer anderen zijn dynamisch en meer gelaagd van opbouw. Ik kon niet kiezen en voelde dat dat tóch moest. Ze horen bij elkaar als verhaal. Maar ze horen niet allemaal bij elkaar als foto’s.
Nu heb ik een setje van 12 samengesteld, bestaand uit de meer klassiek mooie beelden:
(klik in de beelden als je ze groot wilt zien)

De rest van de beelden verwerk ik in een multimediale presentatie; tientallen beelden op ritme en geluid.
Hier werk ik nog aan. Marco Raaphorst houdt zich bezig met de audio. Sinds lange tijd weer eens een gezamenlijke productie, na o.a. de video’s voor De Nieuwe Reporter jaren geleden in 2007.

Mocht je het niet kunnen zien ga naar de site:
http://www.flickr.com/photos/irenekress/sets/72157632975890047/

24th jul2012

Inspiration of the day

by Irene van Nispen Kress

Niet lang geleden had ik het al over Ed Kashi en zijn manier van fotograferen: het omgaan met verborgen intimiteit.
Hier een video over hem, zijn vrouw Julie Winokur en hun leven en de verzorging van haar demente vader.
“The Sandwich Generation”. Daarna nog een zeer indrukwekkend filmpje “Living your subjects” vanuit Ed gemaakt, met zijn werk, over hem en zijn leven hiermee. Ongelooflijk mooi, warm en intiem.En inspirerend.

Millions of middle-aged Americans are caring for their children as well as their aging parents. When filmmaker-photographer pair Julie Winokur and Ed Kashi took in Winokur’s 83-year-old father, they decided to document their own story. See the project at http://mediastorm.com/publication/the-sandwich-generation
16th jul2012

Fotograferen om iets belangrijks te zeggen

by Irene van Nispen Kress

Marcus Bleasdale vertelt in een prachtig uitgelicht filmpje over het fotograferen in de Congo tijdens een oorlog met kindsoldaten. Hoe hij werkt in een gebied waar hij regelmatig een Kalasnikov op zich gericht kreeg en hoe hij zich uit zulke situaties redde.

MARCUS BLEASDALE: AVOIDING PHOTOGRAPHIC DANGERS from danilo Parra on Vimeo.

Marcus Bleasdale gaf vorig jaar een workshop in Rwanda samen met Gary Knight.
Hier kan je de serie zien die ik maakte tijdens die workshop.
Meer over die workshop lees je hier.

09th jul2012

Fotografie en Verborgen intimiteit

by Irene van Nispen Kress

Ed Kashi vertelt over zijn manier van werken en wat voor hem belangrijk is om in zijn werk te bereiken: Verborgen intimiteit.
Hij heeft het over het moment dat de fotograaf getuige is van een moment van intimiteit door heel dicht bij de mensen te komen en toch niet echt aanwezig lijken te zijn.
Zo te werken dat de mensen eigenlijk vergeten dat je er bent. Hoe doe je dat? Hoe ga je om met mensen die niet willen dat je hen fotografeert?
Hij vertelt over het hebben van controle versus de controle juist loslaten.
“Houd je ogen en vooral ook je hart open. Je camera is een paspoort naar werelden waar je anders niet zou geraken”.

Ed Kashi is een World Press documentaire fotograaf, werkzaam bij VII Photo Agency.

Ik volgde afgelopen januari in Athene een workshop bij hem.
Hier kun je enkele foto’s bekijken, die ik tijdens de workshop maakte.
Ik maakte foto’s van een vrouw in Athene.
Omdat we vrij veel les hadden in een leslokaal, heb ik niet echt een serie gemaakt zoals tijdens de workshop in Rwanda met Marcus Bleasdale en Gary Knight.

10th mei2012

Visueel maken van informatie verheldert

by Irene van Nispen Kress

De eerste keer dat ik uitgebreid kennis maakte met het verschijnsel en de techniek was op LIFT, een zeer interessante conferentie in Genève waar ik in 2009 en in 2011 was en over publiceerde.
Vlak naast het podium waren tekenaars bezig alle uitgesproken informatie in een tekening te vatten.
Het zag er vrolijk,helder en duidelijk uit.

Noem het Visual Harvesting of Sketch Noting, het komt er allemaal op neer dat de inhoud van het gesproken woord zo duidelijk mogelijk d.m.v. tekeningen wordt verbeeld, meestal in een live situatie.
Een mooi voorbeeld is ook het werk van Eva Lottchen. Zij heeft een prachtig boekje uitgebracht met collega’s samen, hier helemaal in te zien.
De techniek is echt geweldig om overzicht te krijgen tijdens vergaderingen en conferenties, maar ook in het klein en voor jezelf. Het werkt ook goed om zo’n tekening te bewaren en je in een keer weer te herinneren hoe het ook alweer zat.

Heeft dit je allemaal geïnspireerd en mocht je interesse hebben het zelf te leren:
De jongens van Modelminds geven een interessante workshop op 14 en 15 juni 2012.

Je kunt de flyer hier downloaden.

27th feb2012

Open drawing night Modelminds

by Irene van Nispen Kress

Tekenen is hot. Meer en meer zie je tekeningen als illustratie in plaats van foto’s. Ruw getekende logo’s in plaats van strakke ontwerpen.
Steeds meer conferenties en belangrijke vergaderingen krijgen visuele ondersteuning in getekende vorm. Back to the basics?
Zijn we te lui om te lezen en niet meer in staat informatie in de vorm van tekst in ons op te nemen? Of is dit een opstap naar juist beter in staat geraken tot het opnemen van veel en meer ingewikkelde informatie?

Deze ‘Open Drawing Night’ georganiseerd door Modelminds was er voor iedereen.
‘Zelf doen’ en ‘op jouw authentieke manier’ daar ging het om.
Het hoeft niet perfect te zijn. Sterker nog, jouw imperfectie leidt juist naar jouw persoonlijke en zeer eigen stijl!
Een fijne en interessante boodschap van deze bijzondere avond.

Floris Koot gaf de workshop op een leuke inspirerende manier en ik maakte de foto’s.

Modelminds is een leuk jong bedrijf dat zich bezig houd met participatie consultancy. Zij doen dit met veel gebruik van visuele middelen.

21st jan2012

Inspiration of the day

by Irene van Nispen Kress

De Schommelclub

Een donkere ruimte met kaarsjes. Het is een oude fabriekshal. Schommels tot hoog in de nok.
Ik heb het een spel van beweging en licht laten zijn.
De schommelclub van Mediamatic. Supergaaf!
Hier
is de hele serie.

18th jan2012

Inspiration of the day

by Irene van Nispen Kress

De kunst van het autowassen: met stoom. Ik vond het er zo prachtig uitzien en het werd ook nog eens heel mooi schoon!
Kijk hier voor de serie

18th nov2011

Een systeem van gunnen en delen in organisatie 3.0?

by Irene van Nispen Kress

Een goede vriendin mailde mij dit stuk toe, van organisatiepsycholoog Guido van der Wiel. Een verhaaltje over spelen met zijn kinderen dat leidt tot overdenkingen over hoe we eigenlijk met elkaar omgaan in deze samenleving. Waarom kunnen we elkaar niet helpen te slagen in plaats van elkaar voortdurend in de weg te staan?
Is het werkelijk zo dat het nog steeds een óf ik heb succes óf jij hebt het situatie is? Ik kan me voorstellen dat dit ooit is ontstaan in tijden van schaarste en gelijke behoeften, maar daar zou tegenwoordig toch wel iets anders op te verzinnen moeten zijn. We leven niet meer in een cowboywereld. Althans, dat is echt niet meer nodig. Volgens mij zou je best een eind kunnen komen als we ons richten op wezenlijke behoeften en mogelijkheden. Waarom eigenlijk niet?

Dat kinderen een grote leermeester kunnen zijn, bewees mijn zoon van 4 jaar. Hij toonde mij de kracht van vertrouwen, openheid, transparantie, gunnen en delen: alle voorwaarden voor organisatie 3.0 en open innovatie-denken.

Een familieanekdote van een zondagmiddag een paar weken terug. We speelden met ons gezin een nieuw soort kwartetspel. Aan het eind van ieders beurt was het de bedoeling om die kaart op de stapel te gooien, waar het volgende familielid dat aan de beurt was voor zeker niets mee aan kon. De eerste keer dat we het speelden, speelden we het spelletje met de kaarten open op tafel. Mijn vrouw en ik gniffelden al zodra we met de klok mee de volgende persoon in ons gezin een hak konden zetten. Mijn dochter van 6 gniffelde mee. Ook zij zag hoe het werkte en verstond binnen de kortste keren de kunst om de ander de loef af te steken.

Toen was mijn zoon van vier aan de beurt. Hij keek nauwgezet welke kaart een ieder van ons miste om tot een kwartet te komen en keek of hij die kaart voor zich had liggen. Zonder schroom, zonder bezitsdrang, zonder competitiedrift deelde hij de kaarten uit. ‘Kijk papa, die heb jij toch nodig?’ ‘Alsjeblieft, mama, voor jou!’ ‘Wil jij deze twee, Sterre?’ Ik greep in. Het was overduidelijk dat hij het spel niet begreep, ik zou het hem uitleggen. En… het lukte me niet. Het lukte me niet om hem uit te leggen dat het de bedoeling was om de ander tegen te werken. Ik kon hem met geen fatsoen leren een ander een hak te zetten. Ik weigerde de onschuld uit zijn ogen te wassen.

Ineens zag ik dat niet ik aan hem iets bij aan het brengen was over spelen, over leren, over leven, maar dat hij mij een wijze les voorschotelde. Over samenwerken, over delen, over de nieuwe wereld, open innovatie. Laat maar in je kaarten kijken, papa, spraken zijn ogen. Wie weet kan ik je helpen. Als ik weet wat jou bezig houdt, lieve zus, kan ik jou tot grotere hoogte stuwen. Mama, ik zal je aanvullen op die gebieden die jij belangrijk vindt.

Ineens zag ik hoe wij onszelf van generatie op generatie aan het programmeren zijn geweest. Van ganzenbord tot Angry Birds. Via traditionele en moderne spelen indoctrineren we onszelf een levenlang met tactieken hoe we zo gewiekst mogelijk door het leven kunnen gaan en hoe we zo als eerste, beste, hoogste kunnen eindigen. Of het nu gaat om Monopoly, om Risk, om Stratego, om Wordfeud, om Pesten, om Hartenjagen, om Schaken, om Dammen. We worden geprogrammeerd om – via het spel – zelf te winnen, zelf te vergaren, zelf te vermeerderen ten koste van anderen, zelf winsten te boeken, anderen te pesten, of – nog erger – anderen eerst te gebruiken om ze daarna alsnog op het laatst uit te schakelen en links te laten liggen. Om The Eagles te citeren: We are programmed to receive.

Ik probeerde mijn gedachtes te sussen. Nou, Guido: Het Is Maar Een Spelletje… Maar de gedachte bleef knagen. Niets is serieuzer dan het spel. In het spel leven we de waarden voor die we belangrijk gaan vinden. We oefenen met gedrag dat nog net geen directe consequenties heeft voor het echte leven, om het daarna – eenmaal echt – in de boze buitenwereld succesvol (sic) toe te kunnen passen. We leren onszelf in feite wat ons concept van succes behelst. Was dat: het vergaren van geld en het vergroten van de eigen winst?

Hoe anders kan het zijn. Zal het zijn. Waarom zouden we onszelf – en onze kinderen – überhaupt leren om ervan te genieten de ander een hak te zetten? Waarom heeft mijn zoon eigenlijk niet gelijk? Is het niet veel gaver om te leren delen, om puzzelstukjes bij elkaar te brengen, om niet uit te gaan van één winnaar, maar uit te gaan van geen verliezers? Gaat daar de nieuwe vorm van organiseren, de nieuwe vorm van leren, van samenwerken niet over? Over delen, over vertrouwen? Teamwork is: niet jezelf voorop zetten, maar de ander helpen: die ander bepaalt mede jouw succes. De beste managementgames, de meest geslaagde organisatietrajecten zijn die waarbij delen tot vermenigvuldigen leidt. Open innovatie en HR-trajecten vol bedrijfsbezoeken bij collegabedrijven: transparantie ten top.

Zo leerde mijn zoon mij opnieuw hoe waardevol het is om juist in je kaarten te laten kijken en hoe duurzaam het is om geen kaarten achter te houden. Ik had me vastgeklampt aan de knikkers en het spel, maar mijn zoon veranderde ter plekke de regels van het spel zelf. Ik moet het toegeven. Mijn zoon heeft gewonnen.

Guido van de Wiel is organisatiepsycholoog

Pagina's:12345»