26th jul2011

Workshop in Rwanda:Hoop en ontwikkeling

by Irene van Nispen Kress

5957148976_496fe83fe6_o2.jpg

Als we alleen als gewone toerist naar Rwanda zouden zijn gegaan, dan was het heel moeilijk, zo niet onmogelijk geweest om het land zo te kunnen bezoeken als wij hebben gedaan:
Bij de mensen in de binnenlanden over de vloer komen en een heel klein beetje een idee krijgen van hoe zij leven.

De waanzinnig leerzame en interessante fotoworkshop van Marcus Bleasdale en Gary Knight van VII Photo Agency, had als thema “Hope and development” en maakte het mogelijk het land van een andere kant te kunnen bekijken.
Elke deelnemer moest zich voorbereiden door een onderwerp binnen dit thema te bedenken en vanuit Nederland al contact te maken met een NGO of bedrijf dat hiermee bezig is.

Duurzame energie

Guido en ik hadden het thema duurzame energie en wat de aanwezigheid hiervan betekende voor de mensen en de manier waarop ze leven. We maakten contact met 2 bedrijven die zich vooral bezig houden met duurzame elektriciteit en licht : ‘Nuru Lights’ en ‘Great Lakes Energy‘.
Zij hielpen ons om verder in contact te komen met de mensen en ze thuis en in hun winkeltjes te bezoeken.
Nuru Lights maakt oplaadbare POD lampjes voor 6 dollar per stuk. Lampjes die je individueel met je mee kunt dragen d.m.v. de hoofdband die eraan zit.
Great Lakes Energy werkt met wat duurdere lampjes, 30 dollar per stuk, die werken op zonne-energie en zich laden d.m.v. een klein zonne paneeltje.

Door op bezoek te gaan bij de ondernemers (de handelaren in de lampjes en de mensen die de POD lampjes opladen) en de gebruikers, kwamen we bij de bevolking in de binnenlanden van Rwanda. Overwegend arme en zeer arme mensen.
Uren rijden over zandwegen met vaak diepe kuilen, die volgens de chauffeur er vaak nog maar net lagen en een enorme verbetering waren met het keienpad waar je eerst over moest.
Wat voor ons ook verbazingwekkend was, is de volgorde van de verbeteringen. Voor ons is het heel erg vreemd dat er eerst ergens in een gebouw elektriciteit is en daarna pas een redelijke weg er naartoe.
Bij hun komt elektriciteit zo ongeveer tegelijk met televisie en computers. Een mobiele telefoon zonder ooit een vaste gekend te hebben.
Oplaadpunten hiervoor kunnen overal zijn, zo ook de accu achterop de fiets van de mobiele kapper. (zie laatste foto in Flickr set hieronder)


voor de mobiele kijker: http://www.flickr.com//photos/irenekress/sets/72157627123531215/show/

Bij de mensen over de vloer

Wat heel erg opvalt, zowel in de grote stad als in de dorpen is de positieve uitstraling van de mensen. Ik voelde een vriendelijke en veilige sfeer die heel erg gericht is op de toekomst.
Op vooruitgang en nieuwe mogelijkheden. Niet op het vreselijke genocide verleden en niet op schuld en medelijden.
Het museum in Kigali heeft een bijzondere en creatieve manier gevonden om alles te gedenken. Met zowel feiten en graven als symbolische tuinen die verhalen over wegen naar eenheid en verzoening. In zo’n tuin stond bijvoorbeeld een beeldje van een aapje met een mobiele telefoon. Volgens de stem van de audiotour ( ook in het Nederlands) een symbool van internationale communicatie. De andere gedenkplaatsen, veelal plekken waar mensen zich destijds veilig achtten, maar het niet bleken te zijn, bieden de herinnering met graven en stapels kleding van de mensen die er omkwamen.

Als we in het binnenland vlakbij een dorp kwamen, waren er een al flink aantal kinderen dat je verwelkomde. Ze riepen vaak iets wat ongeveer klonk als ‘mutsungo’, en ‘witte mensen’ scheen te betekenen.
We vroegen ons natuurlijk af hoe ze dit bedoelden, maar we waren gewoon een bezienswaardigheid. Er kwamen niet veel witte mensen in dat gebied.
Sowieso liep vaak het hele dorp uit zodra je er was, naast de bezienswaardigheid die je was, was je natuurlijk ook een verandering op de dagelijkse gang van zaken, iets nieuws, amusement en sensatie.
Maar ook mensen die interesse in hen toonden.

Multimediapresentatie

Dit is de multimediapresentatie van het werk van alle deelnemende fotografen aan deze workshop. Gemaakt door Marcus en Gary van een door hen samengestelde selectie van ons werk.
Mijn werk wordt als 2e getoond en bestaat uit een paar foto’s minder dan te zien in de set op Flickr. Guido’s werk is als vijfde te zien.

Rwanda Workshop 2011 from Irene van Nispen Kress on Vimeo.

Voor wie zin heeft om nog meer te zien, kijk naar het werk van Marcus Bleasdale en het werk van Gary Knight . Zij zijn geweldige fotojournalisten opererend aan de wereldtop.
Hier een video over Marcus gemaakt door the Guardian over zijn ‘best shot’ en hoe hij het maakte.
Leuke mannen met een interessante kijk op de dingen, welke ze goed kunnen uitdragen.
Zowel in woord als in beeld.

15 Responses to “Workshop in Rwanda:Hoop en ontwikkeling”

  • Virginia H.Diaz

    Prachtig werk van een super interessant project.
    Gefeliciteerd fotografen!!!

  • kijkje achter de schermen
    thanks for sharing
    mooi werk

  • @Virginia Dank je wel! Het was inderdaad heel bijzonder om mee te doen!
    @Anton Wat leuk dat je reageert! Bedankt voor deze lovende woorden. Heel fijn.

  • Prachtige foto’s.

    Onder de warmte zou ik het begeven maar ik moet iets Afrikaans in me hebben. Ik ben dol op swingen en velle kleuren. En een beetje gek doen. Het is mooi om die lol in die oogjes te zien.

    Ik denk dat wij zuur worden van al dat ‘belangrijke’ nieuws dat we elke seconde door onze neuzen geboord krijgen. Dat zijn stressmoment. De commercie van het nieuws.

    Doe mij de Afrikanen maar. Ik zal Ali Farka Toure even opzetten. De boomlange man met trotse blik.

  • @Marco Het grappige is dat Rwanda niet zo’n heet land is. Het heet het land van de duizend heuvels en ligt heel hoog. De temperaturen waren daardoor heel goed te doen en soms zelfs frisjes. Tussen de 20 en de 30 graden is gemiddeld. In zuid Europa is het meestal warmer 😉

  • Ik zie lange mouwen op de foto’s inderdaad 🙂

    Tussen de 20-30 doe ik al snel niets meer. Ook geen probleem trouwens.

  • EJ

    De fotosessie is werkelijk adembenemend. Maar ook vragen rijzen.. is het terecht dat Petra Iuliano Giro 555 als bodemloze put ziet? Waarom is jullie reis niet een reis die door velen wordt gemaakt? Waarom mag dat geen ‘businessmodel’ heten, als het business, structuur en zorg betekent?
    Marketing vanuit contributie is ook voor de reissector een verplichting. Welzijn is een markt, en gelukkig maar.

  • @EJ Dank je! Wat ik heb gezien is dat de politiek de opbouw van het land aanstuurt. Dat is denk ik belangrijk. Verder zijn de bedrijven waar wij mee hebben samengewerkt bezig daar hun markt te vormen met producten waar de mensen op zitten te wachten. Producten die ze zich kunnen veroorloven en die hun welzijn verbeteren. Door de lampjes kunnen ze langer dingen doen op een dag en zijn ze af van de stank en slechte invloed op de gezondheid van de kerosine- en petroleumdampen. Die ook nog duurder in aanschaf is. Geen brandwonden en branden door omgegooide lampen en verder is er ook een ondernemers mogelijkheid door lampen op te gaan laden of verkopen.
    Zelf denk ik dat zo’n manier het beste werkt. Mensen worden niet
    afhankelijk gemaakt maar kunnen zelfstandig dingen doen en ontwikkelen.
    Mensen hebben dan ook iets om trots op te zijn. Dat is belangrijk.
    Ik heb de indruk dat er steeds meer ondernemers markt zien in die landen, maar nu is het echt nog pionieren. Eenvoudige kantoren met minimale middelen en alles nog relatief klein. Dat vraagt nog om een bepaald type ondernemer eentje met geduld en uithoudingsvermogen, die niet meteen op grof geld uit is. Om je voor te stellen: zelfs in de hoofdstad Kigali hebben de straten niet allemaal een naam. En als het wel zo is zelfs dan is het niet de manier waarop mensen zich daar oriënteren. Als je met de taxi gaat dan zeg je waar het dichtbij is….apart hè?

  • EJ

    Helemaal eens met je visie; zo kijk ik er ook naar. Ik zou overigens dolgraag deel zijn van een initiatief dat daar (en elders) onderneemt.. geld boeit me niet, maar integrale marketing (met welzijn, educatie en branding) als fundament moet toch iets zijn dat enorm tot de verbeelding spreekt voor grote merken??. Ik wacht op de juiste situatie, maar als die zich voordoet spring ik zéker op die kar. Eerdere ervaringen in Senegal en Gambia hebben bij ons veel losgemaakt en ideeën gegenereerd; hoe simpel ze ook zijn.

    Tja, geen adressen en straatnamen, ik weet het nog van Gambia en Senegal, met een taxi zonder deuren door de busch van Banjul naar Kaolack. Onvergetelijk!

  • Wat een prachtige foto’s en initiatief. Ben er met een collega in 2007 geweest om in samenwerking met een lokale partij de website voor de Rwanda Revenue Authority (= belastingdienst) op te zetten (http://www.rra.gov.rw/). Een uitdaging en tegelijkertijd een hele rijke ervaring. Vooral om te zien wat belasting betalen daar betekent, en hoe mensen overtuigd moeten worden om belasting te gaan betalen om het land te helpen. Het gaat dus niet om makkelijker of moeilijker of leuker… het gaat om noodzaak!

    Wij hebben ook op het punt gestaan om een lokaal initiatief te steunen mbt ontwikkeling, maar kwamen toen wel terecht in het frustrerende deel waarbij de bereidwilligheid om iets tot een succes te maken toch wel erg verschilde van elkaar. Des te meer respect heb ik voor mensen die doorzetten!

    Wat ook trouwens heel duidelijk was was de aanwezigheid van China, deze stopt heel veel geld in Afrika en er worden grote gebouwen gebouwd met chinees geld. Ik ben benieuwd wat ze daar uiteindelijk voor terug verwachten.

    Groet van een mede mzungu

  • @EJ Klinkt geweldig! ik ben nieuwsgierig naar wat je hebt gedaan en meegemaakt in Gambia en Senegal. Ach ja, grote merken wachten op heel veel meer zekerheid denk ik. Nu nog de zekerheid dat hun investering financieel rendabel is. In de toekomst ligt de belangrijkste zekerheid voor hen mogelijkerwijs wel in iets anders. Er is zo veel aan het veranderen, wellicht gaan hele waardensystemen wel om…

    @Marco Mzungu, dat was het! Wat leuk dat je reageert en wat doe je een interessante dingen! Heb op je websites gekeken..
    Belasting, ik kan het me voorstellen dat het zo moeilijk valt zeker als het niet iets is wat gewoon opgelegd wordt door de regering. Hier is het eigenlijk toch niet veel anders. Men is het gewend en daarom accepteert men hier wat meer denk ik. Maar kijk eens naar de discussie in de VS, daar wil men ook niet graag betalen voor de belangen van een groep waar ze zelf (misschien) niet toe behoren.
    Vooruitgang betekent het meest voor de mensen die er al van geproefd
    hebben. En daar zijn echt van die hele arme mensen die heel weinig gewend zijn. Aan de andere kant zie je wel hoe snel mensen aan nieuwe luxe dingen wennen en daar dan oplossingen op hun eigen manier voor vinden. Zoals de mobiele kapper met zijn accu op de fiets waar het hele
    dorp zijn mobieltje oplaadt. Zie de laatste van mijn foto’s.

  • Hey Irene,

    Het was een boeiende ervaring die workshop. Ik ben opgetogen dat ik hieraan heb kunnen deelnemen. Ik heb niet enkel van Marcus en Gary heel wat opgestoken, maar eveneens van de andere deelnemers. En op het einde van de rit kan je aan de ngo een mooie reportage overhandigen die ze kunnen aanwenden om het verhaal verder te vertellen.

  • @Serge Hey leuk Serge, dat ik je hier tref 😉
    Zeker, ik vond de anderen ook heel inspirerend! Inderdaad gaan onze foto’s gebruikt worden voor de website van de bedrijven.

Trackbacks & Pings

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *