Happy Chaos en de mens 2.0
maandag, 26 mei 2008
Zaterdagavond bezocht ik het symposium Genesis 2.0 georganiseerd door Happy Chaos in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam. De avond werd ingeleid door Robert Dijkgraaf en ging over de vragen: Welke technologische ontwikkelingen veroorzaken in de nabije toekomst de meeste maatschappelijke dynamiek en roepen controverse op, maar hebben tegelijkertijd een grote impact op ons dagelijks leven? Is deze technologie van de toekomst onze nieuwe verlosser?
Als fan van Robert Dijkgraaf vond ik het jammer dat hij niet meer en langer aan het woord was. Hij stipte dingen aan waaronder het feit dat de industrie tegenwoordig al voor 50% gebaseerd is op quantummechanica. Hij had het over de orde van complexiteit, ook in samenwerken. Erg interessant, maar op welke manier en hoe ik dat in een context kan plaatsen liet hij na om te vertellen. Dat had ik graag van hem gehoord. Vooral omdat hij één van de schaarse wetenschappers is die een leek dingen kan uitleggen over zijn kennisgebieden. Als hij ooit een boek zou schrijven over quantummechanica en de snaar-theorie voor dummies, dan sta ik als eerste in de rij om het te kopen. Zou er wel een rij zijn?
Maurice de Hond benadrukte de functionaliteit van de technologie en niet de technologie als van wezenijk belang. Hij merkte op dat we onderdeel van een organisme zijn geworden. We worden steeds afhankelijker van elkaar. Als individu kun je niet meer alleen overleven.
Invloed van de mobiele telefoon
Michiel de Lange had het over de fysieke mobiliteit en de imaginaire mobiliteit, die de mobiele telefoon je doet ervaren. De fysieke mobiliteit maakt het leven avontuurlijker. De imaginaire mobiliteit geeft je aansluiting bij vooruitgang, prestige en rijkdom.
De identiteit zou meer contextueel zijn en men gaat van een betrouwbaar zelf naar een meer gefragmenteerd zelf? We hebben ons altijd aangepast aan onze context denk ik dan, al wisselde deze misschien iets minder snel, maar toch niet minder vaak? Hebben we een minder betrouwbaar zelf? Omdat mensen zich in al die rollen verliezen? Of omdat we minder autonoom leven? Is dat zo? Wat konden mensen vroeger in hun eentje bereiken?
De mobiele telefoon is als opslagmedium het narratief archief van je eigen leven.
Dit vond ik wel een grappige gedachte. Bekijk alle muziekjes, gemaakte foto’s en video’s, mailtjes, verstuurde en ontvangen sms-jes op iemands mobiel en je hebt een aardige indruk van hem en zijn leven van dat moment.
Zo zou je ook naar jezelf of je eigen leven kunnen kijken door alles weer eens terug te lezen. Al gebiedt het gebrek aan opslagcapaciteit je afstand te doen van het oude en te leven in het heden en de toekomst.
De man zonder mobiel
Op dit symposium ontmoette ik 2 oude vrienden, 1 ‘media man’ en een filosoof zonder mobiele telefoon.
Eigenlijk waren de discussies met hun het leukst. De filosoof wilde geen mobiel en zei dat hij leefde bij de gratie van verlangen. Hij vond dat het verlangen uitstellen leidde tot een meer doorleefd verlangen. En geloofde niet zo in instant bevrediging van verlangen.”Wanneer komt een sms nou precies in de voedingsbodem van het ideale moment? Als dat zo is dan is dat een geluksmoment.” Dat kan het zeker zijn, bedacht ik me. ” Het gaat niet om delen, maar om het koesteren van verlangen”, vulde hij aan. ”
Waancontacten
Wat ik wel met hem eens was is dat men in deze tijd ook leeft in de mythe van de bereikbaarheid. “Men heeft inderdaad veel waancontacten”, riep ik uit. (Dit woord voeg ik per heden toe aan de Nederlandse taal ; ) Grote ‘vrienden’ netwerken vol onbekende mensen, chatten met een chatbot, of met Vera 12 die een man is…
Het geeft pas echt status om niet bereikbaar te kunnen zijn. Te belangrijk, te beroemd. Bepaalt uitsluiting een soort kwaliteit?
De mens 2.0
De afsluiting van de avond deed Bas Haring. Hij erkende dat de naam Genesis 2.0 wel een erg arrogante term is. We vragen ons af waar het naartoe gaat met de mens en wij denken dat NU het moment is dat alles gaat veranderen. Het probleem is alleen, dat dit al veel vaker zo geweest is. Hij stelt dat de ontwikkelingen op zich geen geluk zullen geven. Zal de mens 2.0 gelukkiger zijn dan de mens 1.0?
Om de vraag te beantwoorden wat we willen met de mens kom je bij de vraag terecht: Wat is er nog niet?
Is niks willen hetzelfde als willen wat er is? Een nieuwe mensheid willen is willen wat er nog niet is.
Maar wordt je niet gelukkiger van blij zijn met wat er nu wel is? Leidt willen wat er niet is niet per definitie naar ongeluk? We willen steeds maar weer wat nieuws. Dit houd je ook tegen. Innovatief willen zijn kan je ook juist gaan dwarszitten. Vernieuwen is gerelateerd aan de omgeving. Je stelt jezelf om te willen vernieuwen afhankelijk op van de omgeving. Let niet teveel op de mensen om je heen. Vaak zijn het de ideeën die zich ontwikkelen na een misschien zelfs naïeve persoonlijke vraagstelling het meest interessant. “Je wilt niet iets nieuws, je wilt iets goeds!”
