De subjectieve camera

Er zijn 2 nieuwe ontwikkelingen die ik bijzonder interessant vind: de mogelijkheid om direct video te streamen vanaf je mobiel via Qik en de video conversation community Seesmic. Tuurlijk hebben ze weinig met elkaar te maken en zijn het hele losse dingen en zodoende raar om ze in 1 artikel te noemen. Maar omdat ik techniek vooral interessant vind om wat je ermee kunt bereiken, kan het soms toch. Ook ga ik geen productvergelijkingen of technische besprekingen aan; daar kun je nu beter voor bij anderen zijn.

De subjectieve camera in de cinematografie
In de cinematografie wordt er vaak gebruik gemaakt van wat men noemt ‘ de subjectieve camera’ : de techniek waarbij de camera de ogen van de persoon wordt. Je krijgt het gevoel dat je het allemaal ziet vanuit de persoon die op dat moment de actie beleeft.
Vooral als de betrokkenheid en de spanning vergroot moeten worden, gedraagt de camera zich als de ogen van de hoofdrolspeler. Gewiebel en meegaan in de beweging verhoogt de spanning en de betrokkenheid alleen maar meer.

Het leuke aan live streamen is de betrokkenheid die het kan creëren.
Nu wordt het nog vaak gebruikt op een verslaggevende manier, maar in dit eenvoudige filmpje waan je je toch geheel in de schoenen van de hoofdpersoon: (update: het filmpje wordt via de site steeds ververst en is dus niet meer het filmpje dat ik bedoelde in het begin)

De volgende video is te vergelijken met een video-brief, zoals die vroeger wel gestuurd werd door bijvoorbeeld soldaten aan het front om hun familie te benaderen. Het doet me ook denken aan scenes in films waarin dit soort video’s belangrijke boodschappen bevatten en bijvoorbeeld pas bekeken mochten worden als het personage niet meer leefde. Over hoe de erfenis verdeeld diende te worden enzo.
In dit geval is het een dialoog geworden, of liever een oproep hiertoe van Loïc le Meur
co-founder van Seesmic. Hij heeft een jetlag en vraagt zich af hoeveel men slaapt.
Jammergenoeg zie ik geen mogelijkheid te embedden dus bekijk het hier.

Empathie
Wat ik interessant vind is dat al dit soort video boodschappen mensen ook visueel bij elkaar betrekt. Dat je ziet waar de ander is en je meer kunt voorstellen van watvoor leven hij of zij heeft. Je ziet niet alleen de omgeving, maar de persoon leid je er op zijn of haar manier doorheen.
Zou dit de betrokkenheid met elkaar gaan vergroten op een manier dat we ook wat empathischer worden? Dat mensen zich meer in elkaars’ schoenen kunnen voorstellen en zo meer met elkaar gaan meevoelen op een grotere schaal?
Zal het delen van kleine video-boodschappen bijdragen tot een groter inlevingsvermogen?
Vroeger waren het alleen professionele (documentaire)makers die ons probeerden mee te laten leven met een ander. Toch vaak weggelegd voor een klein publiek.
Maar nu, nu kan iedereen het. Dat user generated content, zou tot veel meer kunnen leiden dan tot burgerjournalistiek en familiefilmpjes…

• door: Irene van Nispen Kress