Er zijn 2 nieuwe ontwikkelingen die ik bijzonder interessant vind: de mogelijkheid om direct video te streamen vanaf je mobiel via Qik en de video conversation community Seesmic. Tuurlijk hebben ze weinig met elkaar te maken en zijn het hele losse dingen en zodoende raar om ze in 1 artikel te noemen. Maar omdat ik techniek vooral interessant vind om wat je ermee kunt bereiken, kan het soms toch. Ook ga ik geen productvergelijkingen of technische besprekingen aan; daar kun je nu beter voor bij anderen zijn.
De subjectieve camera in de cinematografie
In de cinematografie wordt er vaak gebruik gemaakt van wat men noemt ‘ de subjectieve camera’ : de techniek waarbij de camera de ogen van de persoon wordt. Je krijgt het gevoel dat je het allemaal ziet vanuit de persoon die op dat moment de actie beleeft.
Vooral als de betrokkenheid en de spanning vergroot moeten worden, gedraagt de camera zich als de ogen van de hoofdrolspeler. Gewiebel en meegaan in de beweging verhoogt de spanning en de betrokkenheid alleen maar meer.
Het leuke aan live streamen is de betrokkenheid die het kan creëren.
Nu wordt het nog vaak gebruikt op een verslaggevende manier, maar in dit eenvoudige filmpje waan je je toch geheel in de schoenen van de hoofdpersoon: (update: het filmpje wordt via de site steeds ververst en is dus niet meer het filmpje dat ik bedoelde in het begin)
De volgende video is te vergelijken met een video-brief, zoals die vroeger wel gestuurd werd door bijvoorbeeld soldaten aan het front om hun familie te benaderen. Het doet me ook denken aan scenes in films waarin dit soort video’s belangrijke boodschappen bevatten en bijvoorbeeld pas bekeken mochten worden als het personage niet meer leefde. Over hoe de erfenis verdeeld diende te worden enzo.
In dit geval is het een dialoog geworden, of liever een oproep hiertoe van Loïc le Meur
co-founder van Seesmic. Hij heeft een jetlag en vraagt zich af hoeveel men slaapt.
Jammergenoeg zie ik geen mogelijkheid te embedden dus bekijk het hier.
Empathie
Wat ik interessant vind is dat al dit soort video boodschappen mensen ook visueel bij elkaar betrekt. Dat je ziet waar de ander is en je meer kunt voorstellen van watvoor leven hij of zij heeft. Je ziet niet alleen de omgeving, maar de persoon leid je er op zijn of haar manier doorheen.
Zou dit de betrokkenheid met elkaar gaan vergroten op een manier dat we ook wat empathischer worden? Dat mensen zich meer in elkaars’ schoenen kunnen voorstellen en zo meer met elkaar gaan meevoelen op een grotere schaal?
Zal het delen van kleine video-boodschappen bijdragen tot een groter inlevingsvermogen?
Vroeger waren het alleen professionele (documentaire)makers die ons probeerden mee te laten leven met een ander. Toch vaak weggelegd voor een klein publiek.
Maar nu, nu kan iedereen het. Dat user generated content, zou tot veel meer kunnen leiden dan tot burgerjournalistiek en familiefilmpjes…
Het Internationaal Film festival Rotterdam legt deze keer het accent op ‘Free Radicals’.
Free Radicals zijn naast de vrije radicalen die we uit de scheikunde kennen, AV makers die geen technische perfectie nastreven, maar gaan voor primitief, puur en eigen. Dit kan leiden tot rauwe rafelige kwaliteit, maar toch wel zeer nauwkeurig gemaakt.
Het is erg grappig te zien dat hoe zij langgeleden bezig waren nu vaak heel interessant is door alle ontwikkelingen op en door het internet. Dat rauwe en rafelige, maar ook de neiging om steeds meer in eigen beheer te gaan uitgeven om te ontkomen aan de dwingende formats van de beeldindustrie.
Een voorbeeld daarvan is de film hierboven:
FREE RADICALS, een korte film van de Nieuw-Zeelander Len Lye. In 1958 bewerkte deze met naalden, speerpunten en tandzagen een strook onbelichte film.
Voor de nieuwe generatie filmmakers zijn zulke experimentele films nog steeds een voorbeeld.
Ik vind het erg leuk te zien hoe er nu ok op het IFFR meer aandacht komt voor de films van kunstenaars. Deze mensen waren altijd al multimediaal bezig.
Ook op het IFFR aandacht voor do-it-yourself-cinema in het programma ‘Starting from Scratch‘.
‘Do it yourself’ staat hier niet gelijk aan ff snel in elkaar gemepte filmpjes met dank aan de moderne technieken, maar aan een nieuwe generatie filmmakers, die optisch-mechanische filmdragers nieuw leven hebben ingeblazen.
Het is mooi als je ineens merkt dat de oude avant garde kunstenaars dingen deden waar je met de nieuwe mogelijkheden ineens veel inspiratie uit kunt halen.
Ja hè hè, wat is anders “avant garde”.
Vandaag verscheen mijn artikel over de toekomst van kopieergedrag en manieren van communiceren op I Make Media. Een net gestart netwerk en platform, voor mensen werkzaam in de media.
Dit artikel is gebaseerd op de film “Steal this Film II” waar Marco Raaphorst laatst op deze site al een stuk aan wijdde.
“Het delen van bestanden is de nieuwe manier van je leven delen, elkaar steunen, samenwerken, kortom : communiceren. Het is de nieuwe manier van informatieverspreiding, hetgeen men toch als grondrecht is gaan zien.
Bovendien is kopiëergedrag de basis van onze ontwikkeling: zo hebben we leren lopen en praten en functioneren binnen onze maatschappij. Elkaar kopiëren en dit ‘herbewerken’ is de manier waarop we ons ontwikkelen, nieuwe dingen uitvinden en nieuwe stijlen zich vormen.”
Net zo goed als je mensen kunt leren hoe ze een documentaire kunnen maken kun je mensen ook leren hoe ze een video voor internet kunnen maken.
De meeste video’s worden tijdens het editen gemaakt, zo leerde Irene mij. Ook voor online video’s kun je een hoop werk stoppen in het editen van de video. Aangevuld met een intro, muziek en een aftiteling aan het eind. Toch lijkt een grote groep nieuwe mediamakers precies het tegenovergestelde te doen: nauwelijks editen, geen lange introducties, gewoon 2 minuten beeld en klaar. Lees de rest »
Eerlijk waar; ik lig al het hele jaar in bed. Ok, gelukkig is dat nog maar 4 dagen, maar toch. Ziek zijn is niet leuk. Ik probeer veel te slapen en tussendoor lees ik een boek van mijn geliefde schrijfster Isabel Allende. ‘Paula’ het boek dat ze schreef over haar leven. Voor haar toen stervende dochter Paula. En toen ik even op internet keek, zag ik haar ook. Dat voelde niet als toeval. Ik hou van haar. Een kleine prachtige vrouw die ik bewonder.
Over passie, schrijven en vrouwen in deze wereld. En haar hilarische ontmoeting met Sophia Loren.
