28th Nov2007

De waarde van op je bek geslagen worden

by Irene van Nispen Kress

ontvoerjebaasWe hadden laatst bij de Inspiration Company, waar ik als creatief trainer werk, een dag voor de trainers.
We wisten allemaal niet wat ons te wachten zou staan die dag. Dit was extra lastig toen de dag begon met je salaris voor die dag pakken. Uit een kist gevuld met honderden euro’s moesten we ons loon voor die dag nemen.
Met de opdracht:Neem waar jij vind dat jij recht op hebt. Dat bleek reuze lastig. Je deed het met je collega’s om je heen, dus iedereen zag wat je nam. Je moest je verantwoorden tegenover iedereen. Je wilde jezelf niet te kort doen en je wilde toch ook wel graag een gerespecteerd lid van het team blijven.

Wat het ook lastig maakte was dat je geen idee had wat er die dag zou gaan gebeuren. Ging je deze dag alleen maar ontvangen of moest je ook veel geven? Kreeg je deze dag een soort extra opleiding, dus te zien als een investering in jou? Dan kon je daar toch geen geld voor vragen? Of moest er ook gewerkt worden? Maar ja, ze bieden het toch zelf aan? Als je deze dag alleen maar verwend zou worden met eten en gezelligheid, dan kon je daar toch, naar eer en geweten geen honorarium voor vragen? Maar ze laten je wel nemen wat jij vindt dat je verdient… Je zelfrespect en gevoel voor eigenwaarde spelen mee. En je had ook niet veel tijd om er over na te denken.

Iedereen vond het lastig en het was opvallend dat mensen onder deze omstandigheden het moeilijk vonden om veel te nemen. De collega die het in de eerste instantie wel deed, deed het met de woorden: “Maar eigenlijk verdien ik het niet”.
Waarop hij meteen te horen kreeg dat als hij vond dat hij het eigenlijk niet verdiende, hij het geld terug moest leggen…

Boksen
Daarna gingen we boksen. Dat was ook heftig. We kregen allemaal bokshandschoenen en moesten elkaar raken. Op het gezicht ook ja. Verdedigen, aanvallen én incasseren. Daar ging het over.
Het is even wennen om je collega’s een ram voor hun kop te geven. Zeker als je ze aardig vind en helemaal geen ruzie hebt.
In het begin vond ik dit dan ook lastig en was mijn verdediging niet al te best. Toen ik een welgemikte dreun midden op mijn neus had gehad, werd het me goed duidelijk, dat ik hier iets aan moest doen. Maar het verwarrende was, dat mijn collega het ook moeilijk vond. Ik had van de schrik en de pijn, tranen in mijn ogen gekregen, die over mijn wangen begonnen te stromen.
Mijn collega, schrok hiervan, riep: “O, sorry” uit, toen hij besefte dat de dreun best hard was aangekomen en wilde mij in de armen sluiten om me te troosten. Dit voelde voor mij natuurlijk volkomen verkeerd. Ik had volstrekt geen zin die vent die mij net op mijn bek geslagen had, te omhelzen. Hij was de vijand. Bovendien voelde ik mij niet serieus genomen door deze actie.
Aan de andere kant vond ik het ook wel aardig van hem dat hij zich om mij bekommerde.
We zijn dus toch maar doorgegaan met boksen.

Heel leerzaam vond ik het, confronterend als je merkt hoe je neiging is. Hoe je omgaat met woede, incasseren en verdediging. Vooral met mensen die je aardig vind. En die je collega’s zijn en blijven.
Ik denk dat het helemaal niet slecht zou zijn als veel meer collega’s in bedrijven eens een robbertje gaan vechten. Onder begeleiding natuurlijk, van iemand die meteen ook je neigingen kan opmerken en plaatsen. Heel verhelderend. Zowel om iedereen eens beter te leren kennen als de relaties als om de groepsdynamiek te kunnen bekijken.
Volgens mij ook heel verhelderend bij reorganisaties en stagnaties.
Vecht het eens ouderwets uit. Ik wist niet dat dat zo verhelderend was!

2 Responses to “De waarde van op je bek geslagen worden”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *