Hoe vanzelfsprekend vinden wij het niet om wanneer we onze sympathie, steun of dank willen betuigen, we dat doen door onze duim omhoog te steken.
Helemaal goed, kan niet mis gaan denken wij hier in het westen.
Maar bedenk je eens hoe vreselijk tenenkrommend het is als je je bedenkt dat in Iran, dit gebaar hetzelfde betekent als bij ons het opsteken van de middelvinger!
Is het ook zo in Irak en Afganistan? Het idee dat er honderden westerse militairen daar de bevolking ‘helpen’ nadat ze hen eerst per duim hebben toegewenst de kolere te krijgen….? De bevolking reageerde meestal met een zelfde beweging, die dan mogelijk gewoon betekende: “Yes, fuck you too”!
Waarschijnlijk heeft de bevolking rondom de militairen uiteindelijk wel geleerd dat het goed bedoeld was, maar het lompe beeld dat ze geheel van zichzelf uitgaan met weinig respect voor de heersende cultuur is natuurlijk wel gezet.
Bekijk deze zeer interessante documentaire over The Human Behaviour :”A Personal View of the Human Species” by Desmond Morris
In 60 landen bestudeert hij lichaamshoudingen en expressievormen. Heel leuk en goed om bij stil te staan zeker als zakenman of als je in de communicatie werkt!
Iran, wat hebben wij er voor beeld van hier? De Islamitische Republiek Iran, een land van executies, van strikte streng Islamitische zeden. Maar alles zit veel genuanceerder en gecompliceerder in elkaar dan dat.
Mijn vriend is er nu. Na 15 jaar weer even terug. Ondanks het feit dat hij daar vroeger veelvuldig op de weg zat, laat hij het nu even uit zijn hoofd om daar weer achter het stuur te kruipen. Gelukkig maar! De mensen rijden er als gekken:25000 verkeersdoden per jaar.
Als je dan Nederland gewend bent geraakt met zijn orde. We hebben hier echt geen idee hoe het in zulke landen werkelijk is.
Onze berichtgeving is meestal zo zwart wit en eenzijdig. En over het dagelijks leven en de gewone huis-tuin-en keuken- dingen wordt er ons al helemaal niks verteld. Dat doet er niet toe. O nee?
Ik ben een fan van Foureyed Monsters. Ik heb er een tijd geleden over geschreven, ik gebruik ze als voorbeeld van moderne content makers in trainingen en gastcolleges. Ze doen het echt heel knap vind ik. Publiciteit maken, sponsorsmethoden vinden, het internet benutten, echt crossmediaal hun product neerzetten en de gebruiker erbij betrekken.
En hun product is goed. De film is inmiddels af, maar de weg ernaartoe was erg interessant. Goed gemonteerd. Inhoud is niet oppervlakkig en toch wordt het luchtig meegegeven. De kunstenaar en zijn neuroses. Bekijk onderstaande videocast eens.
Ik heb met hun wel steeds het gevoel van twijfel over wat is er echt en wat gewoon alleen maar drama en erin gebruikt voor het effect. Maar het lijkt echt en open en autobiografisch.
Ik ben al heel lang lid van het Netwerk Mediavrouwen. Elf jaar om precies te zijn. Ik wist dat het huidige bestuur graag de scepter wilde doorgeven aan een nieuw bestuur. Ik wist ook dat er weinig animo was om deze functie te gaan vervullen. Maar toen ik een mail kreeg met de mededeling dat het huidige bestuur denkt aan het opheffen van het netwerk als er geen nieuw bestuur opstaat….
Ik viel even stil.
Ik ben de laatste jaren een actief lid geweest. Heb ook twee maal de website ontworpen en de bouw ervan begeleid. Betrokkenheid schept een band.
Waarom wil niemand deze club besturen? Ok, het is een vrijwilligers netwerk. Is iedereen te druk?
Zien de dames geen toekomst in het Netwerk zoals het nu is, of vinden de leden het netwerk ‘an sich’ overbodig geworden?
Is het netwerk verouderd? Letterlijk of figuurlijk? Of is een vrouwen netwerk geen goed idee meer?
Het Netwerk
Het Netwerk Mediavrouwen is opgericht in 1994. Nu Netwerk voor vrouwen werkzaam in de media. Vroeger eigenlijk voor vrouwen werkzaam in de audiovisuele wereld. Wat zich eigenlijk vooral beperkte tot Hilversum.
De oprichtster Martha Hering vertelde in 1997, toen ze afscheid nam als beleidsmedewerker Sociale Zaken bij de NOS, in een interview hoe zij dacht over macht en invloed van vrouwen in de media:
“Ik zie mogelijkheden voor vrouwen omdat ze bijvoorbeeld anders met macht omgaan dan mannen. Ze kunnen zich goed inleven in situaties die mensen overkomen; ze zoeken andere oplossingen dan mannen, die al generaties lang gewend zijn om op een bepaalde manier te werken. De tijd is er rijp voor, juist nu, omdat het bedrijfsleven steeds meer nadruk legt op het belang van een persoonlijke aanpak. Er moeten topprestaties geleverd worden en dat lukt het beste met een menselijker stijl van leidinggeven. En dat is veel vrouwen op het lijf geschreven.”
De praktijk
Het werkte anders. En nu dreigt het uit elkaar te vallen. Zijn de leden van het netwerk nog teveel oude media ‘minded’? Zijn deze dames in de war over de toekomst, net als de hele omroepwereld eigenlijk? Is er gebrek aan visie?
Binnenkort is er een plenaire vergadering. Dan zullen we zien wat de leden vinden.
Ik heb er weinig vertrouwen in dat er een grote opkomst zal zijn op deze vergadering. De betrokkenheid was enorm verminderd de laatste tijd bij de leden. Heeft het Netwerk haar nut verloren?
Hoe zou het Netwerk verder moeten?
Persoonlijk denk ik dat het in ieder geval virtueel meer mogelijkheden moet hebben.
De huidige site is weinig interactief omdat het anders teveel werk is. Alles is dus simpel gehouden.
Maar ja, geen interactie…Sociale netwerken tegenwoordig bieden zoveel mogelijkheden met elkaar te communiceren op het internet. Of is het merendeel van de leden te weinig nieuwe media minded? Wat mij betreft mag er dan gerust een shake out komen.
Het is geen radio en tv meer zoals vroeger. De meeste leden komen daar wel vandaan. Zijn ze allemaal meegegroeid met de nieuwe ontwikkelingen? Zijn de meeste leden wel laten we zeggen crossmediaal denkend? Ik vraag het me ernstig af.
En wat zijn mediavrouwen? Waar werken zij? Zijn ze allemaal betrokken bij content maken? Of dient er een andere definitie gehanteerd te worden? Als je bij een internetprovider werkt, werk je dan in de media?
Als ik op de site van het Netwerk kijk onder ‘wie zijn wij?’ dan lees ik iets waarvan ik vind dat dat niet meer kan tegenwoordig:
Laat deze scheiding los, media is niet meer zo onderverdeeld. Dit is hopeloos ouderwets!
Denk mee!
Wat is de oplossing? Ik vind het reuze zonde als deze verzameling vrouwen zijn bundeling verliest.
Zullen we met zijn allen op Ning? Wie doet er nog mee?
Of is dat te openbaar, omdat iedereen zomaar kan deelnemen?
Op die manier kunnen er wel minder centraal geleide initiatieven komen. Voorheen was het lastig communiceren met de andere leden, zeker in een groepje. Je kon iedereen een mailtje sturen. En afwachten wie er interesse had.
Op een sociaal netwerk op het web kan je van tevoren al kleine groepjes geïnteresseerden vormen en iedereen kan zien wie dat zijn. Je kunt je gemakkelijk aansluiten en met elkaar dingen afspreken.Groepen, subgroepen, aparte gedeelde interesses. Ik zie het veel meer zitten als we op die manier te werk gaan.
Maar ja, moet de vorm dan deze blijven? Een stichting, die contributie vraagt en een bestuur heeft?
Wie denkt er met me mee? Wat is een goede vorm, oplossing? Ik denk dat de oplossing hiervoor een sleutel kan zijn in het algemeen, voor het opschudden van logge systemen en mensen mee te nemen in de nieuwe mogelijkheden.
Heren, misschien zien jullie het helder?
En dames:hebben we aparte netwerken nodig? Of zijn vrouwen onder elkaar geen goede netwerkers? Zijn ze liever elkaars vriendin als ze elkaar aardig vinden dan elkaars collega of zakenpartner?
Persoonlijk heb ik wel eens die indruk..
Al is het alweer ruim een week geleden, deze enigszins vage chinese lezing op PicNic07 vond ik toch bijzonder. Het was onderdeel van Creative Cities in China.
Een van de sprekers was Su Tong.
Su Tong: Secretary-General of the Pacific Society of China Ocean Culture Commitee, director of the research center of the Association for the Promotion of Olympic Culture, Beijing and Secretary-General of Created in China Industry Alliance.
De lezing was niet eenvoudig te volgen. De sprekers spraken Chinees en werden bijgestaan door een tolk. Deze tolk sprak uitstekend Engels, maar door het accent moest ik mijn oren behoorlijk spitsen.
De man zat vol met ideeën (zijn slogan is “from made in China to created in Chinaâ€) en had het over uiteenlopende zaken, waaronder over “the art of making a word”.
The art of making a word
De chinese taal zit compleet anders in elkaar en deze man ging nieuwe media termen in de Engelse taal, op een Chinese manier benaderen.
Ook betrok hij er de I Ching, het Boek der Veranderingen bij en de vorm van de lotus (hij is ook designer), heel belangrijk in de Chinese cultuur.
Innovalture : innovation + value + culture
Meltimedia : melting + media
Creativilization : creative + civilization
Om de I Ching erbij te halen vond ik interessant, aangezien we precies zitten in een tijd van enorme veranderingen en het ook mooi is om wijsheden uit een zeer oud boek behorend tot Confucianistische Klassieken opnieuw te bezien.
Het boek gaat bijvoorbeeld uit van de filosofie van “het in evenwicht brengen van tegenstellingen”, “de evolutie van gebeurtenissen als een proces”, en “de acceptatie van het onvermijdelijke”.
In een lotusvorm zette hij: humanity-intelligence-nature-art-economy en creativity.
Jammer alleen dat hij er inhoudelijk niet zoveel over zei, maar verwees naar door hem ontwikkelde spellen:
The China game en China Chess.
Ik zou het zó willen spelen.
De website icia.org.cn ( International Creative Industry Alliance, Bejing ) zal pas in november benaderbaar zijn.
Update: Kijk hier voor een inhoudelijk verslag en de slides van de presentatie.
De presentatie van het gastcollege kan je ook direct op hier op slideshare bekijken.
Vandaag heb ik voor het eerst van mijn leven een gastles gegeven. Over content maken aan leerlingen nieuwe media aan de Hogeschool Arnhem, HAN. Ik was ertoe uitgenodigd door Marco Derksen en vond het wel een bijzondere uitdaging.
Dus ben ik maar in het het diepe gesprongen.
Okee, ik heb een tijdje geleden een blogtraining gegeven aan documentaire makers, samen met Marco Raaphorst, maar voor min of meer vakgenoten is het toch anders.
Hoe vanzelfsprekend vinden wij het niet om wanneer we onze sympathie, steun of dank willen betuigen, we dat doen door onze duim omhoog te steken.
