De crossmediale documentaire
woensdag, 29 november 2006
Jarenlang hadden documentairemakers film en video als enige media om hun verhaal te vertellen. Nu het hele internet steeds meer een plek is waar verhalen verteld worden, is het ook aan de documentairemaker om zich te vernieuwen en meerdere platforms in te zetten. Het lange proces van voorbereiden, draaien en monteren kan per weblog en vlog openbaar gemaakt worden. Iedereen kan zo betrokken raken bij de werkzaamheden en er is ruimte voor allerlei materiaal dat anders gewoon weggegooid zou worden. Setbeelden, een ‘making of’ en alles wat er mis ging. Er is ontzettend veel belangstelling op het internet voor korte films. Nu zijn dat nog vaak commercials en amateurvideo’s. Beelden van achter de schermen en missers zie je wel op DVD’s van speelfilms, maar deze verhalen blijven als het om een documentaire gaat toch meestal verborgen. Zonde, want het zijn vaak juist zeer bijzondere en spannende verhalen! En leerzaam bovendien, in zowel culturele, psychologische als technische zin.
Bij DocsOnline, een programma onderdeel van het IDFA, werden een aantal interessante projecten gepresenteerd, waaronder een voorbeeld van een nieuw verschijnsel wat je de ‘non lineaire open documentaire’ zou kunnen noemen. Een voorbeeld hiervan is het project van Boudewijn Koole, Herinnerdingen. In feite een combinatie van het documentaire idee en user generated content. Met een open einde. Kinderen kunnen hier een monument maken voor een overledene en elkaar bereiken per mail.
James Richards, van het Visionlab van de BBC, vertelde over een aantal projecten waar ze binnen de BBC aan werken die vallen onder Locative Media (location related media). Dit zijn projecten, meestal aangeboden via IPTV waar sprake is van een super niche programmering. Bijvoorbeeld een parenting online project in Hull waar de “SOS Teacher” onderdeel van uitmaakt. Een aantal locale leerkrachten beantwoorden vragen van leerlingen in examen tijden, live vanuit een studio.
Een bijzondere mogelijkheid bieden 3D games waarbinnen films gemaakt kunnen worden. Het verschijnsel Machinima.
Alex Chan besloot met gebruik van deze techniek een film te maken over de rellen in de Parijse banlieues, omdat hij wilde vertellen dat de werkelijke toedracht van de rellen niet de problemen met de fundamentalistische moslims zijn, maar de slechte omstandigheden waarin de mensen in de wijk (waarin hij zelf ook woont) moeten leven.
Zijn film “The French Democracy” is geen documentaire, maar toch is het een film gemaakt vanuit een zelfde gevoel en reden van waaruit een documentaire vaak tot stand komt….
Over deze bijeenkomst is ook een artikel geschreven door De Nieuwe Reporter.
